Arquivo da categoría: Teatro

As bicicletas son para o verán e o teatro tamén

Xa nos lembraron os rapaces e rapazas de 1º da ESO co seu “A vila é puro teatro” que as bicis son para o verán. Pero o teatro tamén, por suposto.

Aquí vos queda a curtametraxe á que aludimos no título da entrada e que foi realizada polo alumnado de 1º da ESO no obradoiro de teatro organizado pola biblioteca e impartido polo grupo que desenvolve o festival das Brétemas. Fixeron un estupendo traballo. Aquí queda o noso agradecemento para eles e tamén o desexo de que este proxecto que comezaron connosco vaia adiante. Deixamos aquí ligazón á páxina que os “bretemosos” crearon para explicar e amosar o traballo realizado.

E no verán máis teatro. Aquí quedan algúns festivais de teatro aos que podedes asistir:

Festival de teatro cómico e festivo de Cangas

Mostra de teatro de Ribadavia

(A imaxe está tomada da páxina oficila da Mostra)

Festival de Teatro clásico de Almagro

En Almagro representaranse duas das obra que lemos: Entremeses de Cervante e Fuenteovejuna, de Lope de Vega.

Fuenteovejuna

Imaxe da representación de Fuenteovejuna, extraída de aquí.

Festival Internacional de teatro clásico de Mérida

E se preferides ver teatro nuha sala achegádevos á Sala Ingrávida do Porriño e gravitade moito.

Sexa como sexa e onde sexa… longa vida ao teatro!!

“Qué extraordinario invento nos dejaron los griegos: un arte en el cual unos ciudadanos ponen en pie unas ficciones que permiten a otros reflexionar sobre sus propias vidas, sobre lo que viven o sobre lo que querrán vivir”*

Juan Mayorga

É a segunda vez que cito a Mayorga nestas entradas teatrais. Pero é unha referencia obrigada. Non se pode falar de teatro e non nomear a Mayorga.

* Cita que aparece na contracuberta do libro Teatro 1989-2014 de Juan Mayorga. Está publicado por Ediciones La Uña Rota (editorial que sempre ofrece cousas interesantes)

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Recomendacións, Teatro

Se fose…

Na derradeira xuntanza deste curso lembramos as nosas lecturas e xogamos ao se fose… cos libros de teatro que lemos. Aquí van os resultados do noso xogo.

Os lectores cos libros

Os lectores cos libros

Manzanas rojas

Se fose un xoguete sería unha bóla

Se fose un moble sería unha cadeira.

Se fose un utensilio sería un pau.

Se fose un lugar sería un patio

Se fose un sonido sería bum

                                                                        Comedia da ola, de Plauto

Se fose un xoguete sería unha oliña de xoguete.

Se fose un moble sería un forno.

Se fose un utensilio sería un coitelo ou moedas.

Se fose un lugar sería un buraco nunha cociña.

Se fose un son sería chin, chin, chin ou o ruidiño que fan as moedas ao caer.

Moito ruído e poucas noces, de William Shakespeare

Se fose un xoguete sería un crebanoces coa forma dun soldadiño de chumbo.

Se fose un moble sería unha bodega.

Se fose un utensilio sería unha máscara.

Se fose un lugar sería un campo no verán con verbena.

Se fose un son sería o que deixan os zapatos de tacón.

Mesmos lectores, mesmos libros, outra pose

Mesmos lectores, mesmos libros, outra pose

Entremeses de Cervantes

Se fose un xoguete sería un teatriño de guiñol.

Se fose un moble seria un armario.

Se fose un utensilio sería unha fregona.

Se fose un lugar sería unha igrexa nunha rúa.

Se fose un son sería o das campás.

Foto da Cueva de Salamanca que tomou Isaac ao seu paso por Salamanca na excursión de 4º

Foto da Cueva de Salamanca que tomou Isaac ao seu paso por Salamanca na excursión de 4º

 

Fuenteovejuna, de Lope de Vega

Se fose un xoguete sería un globo de auga.

Se fose un moble sería unha arca de madeira.

Se fose un utensilio sería unha tesoiras para trasquilar as ovellas.

Se fose un lugar sería unha vila de Castela.

Se fose un son sería: “Todos a unha, Fuenteovejuna!”

Casa de bonecas, de Ibsen

Se fose un xoguete sería unha boneca.

Se fose un moble sería un xoieiro.

Se fose un utensilio sería unha árbore de Nadal ou un buzón.

Se fose un lugar sería o salón dunha casa.

Se un son sería o dun ballet (non sabemos cal!)

A fiestra valdeira, de Rafael Dieste

Se fose un xoguete sería unha barquiña pequena.

Se fose un moble sería un cabalete para pintar.

Se fose un utensilio sería un pincel.

Se fose un lugar sería o mar (visto desde unha ventá).

Se fose un son sería o das ondas do mar.

casa de bonecas 046

Tres sombreros de copa, Miguel Mihura

Se fose un xogute sería unha carraca.

Se fose un moble sería unha cama.

Se fose un utensilio sería un teléfono.

Se fose un lugar sería un escenario.

Se fose un son  sería a música dunha trompeta (ou a dun ukelele).

Comedia bífida, Núñez Singala

Se fose un xoguete sería unha cartolina.

Se fose un moble sería unha tribuna dun xuíz.

Se fose un utensilio sería un martelo.

Se fose un lugar sería o inframundo.

Se fose un son sería o golpe do martelo dun xuíz ou o bater de ás dun anxo.

Deixar un comentario

Arquivado en Actividades, Teatro

Candilejas

Pero se queremos coñecer a vida do teatro desde dentro, desde o camerino, temos que ver Candilejas, de Charles Chaplin

Fotograma da película extraído de aquí.

E aquí queda a fermosísima banda sonora da película composta polo propio Chaplin:

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

Tres sombreros de copa no escenario

Dicídesme a miúdo, lectores do club, que vos gustaría máis ver ( e non ler) teatro. Como moi ben comenta Dani: para iso está feito. Para ser visto.

Na xuntanza de hoxe veremos entón Tres sombreros de copa no escenario. Xa sei que sería mellor velo en directo, no teatro, escoitando as voces dos actores,ulindo a maquillaxe do teatro… Pero, como vai resultar difícil, aquí queda en vídeo.

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

A viaxe a ningunha parte

Así vivían os cómicos na España da posguerra. Podería ser a vida da compañía de Paula e Buby:

É un fragmento da película El viaje a ninguna parte baseada na novela homónima do escritor, actor e director de cine  Fernando Fernán Gómez.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

A princesa está triste…

Resulta imposible ler isto:

“(…) DON SACRAMENTO: La niña está triste. La niña está triste y la niña llora. La niña está pálida. ¿Por qué martiriza usted a mi pobre niña?…

DIONISIO: Don Sacramento… Ya se lo he dicho… Yo salí a la calle… No podía dormir.

DON SACRAMENTO:  La niña se desmayó en el sofá malva de la sala rosa… ¡ Ella creyó que usted se había muerto! ¿Por qué salió usted a la calle a pasear bajo la lluvia?… (…)”

E non lembrase da princesa de Ruben Darío:

La princesa está triste… ¿Qué tendrá la princesa?
Los suspiros se escapan de su boca de fresa,
que ha perdido la risa, que ha perdido el color.
La princesa está pálida en su silla de oro,
está mudo el teclado de su clave sonoro,
y en un vaso, olvidada, se desmaya una flor.

El jardín puebla el triunfo de los pavos reales.
Parlanchina, la dueña dice cosas banales,
y vestido de rojo piruetea el bufón.
La princesa no ríe, la princesa no siente;
la princesa persigue por el cielo de Oriente
la libélula vaga de una vaga ilusión (…)”

 

Aquí tedes o texto completo:

Mais se falamos de princesas, eu prefiro …

                            “Non son fada nin princesa” de Sés (necesaria, como Rosalía de Castro)

Deixar un comentario

Arquivado en Música, Teatro, Tres sombreros de copa

A que soa Tres sombreros de copa?

A música ten unha especial relevancia nesta obra de Mihura. Se tivese tempo poñería aquí as cancións que se oen nesta peza. Pero fáltame. O que si que no quero obviar é que hai tres instrumentos musicais que están moi presentes: a carraca, o cornetín ,o ukelele ( ese que afinaba Buby monotonamente no comezo do segundo acto) e o acordeón que se oía polo gramófono nesa noite de esmorga que viviron os protagonistas. Se ben a primeira da bastante xogo na obra eu quédome co último.

Se eu tivese que dicir que música acompañaba (e facía) os latidos do subtexto da obra diría, sen dúbida, que a do acordeón mariñeiro desa java francesa que bailaban os artistas do circo.

 

A min Tres sombreros de copa sóame así:

“L’Accordèoniste”  de  Édith Piaf (grande!)

Que dicides vós? A que vos soa, mentras o ledes,  Tres sombreros de copa?

Dicide algo, por favor!!!

1 comentario

Arquivado en Música, Teatro, Tres sombreros de copa