Arquivo da categoría: Música

Unha banda sonora para a natureza

No blog de Dinamización Lingüística fixo Cándido unha recolleita de músicas en galego que reflicten tamén un compromiso coa terra non só como nación senón como lugar xeográfico, como espacio que máis veces das que debera a man do home perturba e destroza. Un exemplo desas cancións e bailes  é este videoclip de Quempallou. Chámase “En que terra me botaches” e pertence ao disco “Estremonías”:

Viches que ben bailan, Jorge?

Podedes entrar no blog para botarlle un ollo ás actividades que vai desenvolvendo o Equipo de Dinamización ou podesdes aceder directamente ás músicas ecolóxicas se  entrades  aquí.

 

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Música, O gran xefe Seattle

Músicas do Xuízo Final (4)

“(…) Escuro total de súpeto. Para marcar esta transición _ que deberá completarse o máis rapidamente posible_, e así mesmo as outras similares a ela ao longo da obra, pode soar mentres dure a escuridade unha música que contribúa a crear unha atmosfera difusa, etérea, un clima onírico. Se cadra os primeiros segundos do Preludio á sesta do fauno de Debussy resulten axeitados(…)”

Páxina 44 da edición citada

A composición está inspirada nun poema de Mallarmé. Aquí podedes ler o poema e nestoutra páxina máis textos do poeta.

“(…) Escuro de súpeto, soa a música de Debussy uns instantes de modo que DIÑA poida regresar ao seu banco de acusada e poñer a chaqueta, e a AMIGA teña tempo de desaparecer cos carriños. tras isto, o escenario recupera de vagar a súa luz. (…)”

Páxina 51 da edición citada

Para coñecer a importancia do preludio debemos saber que non é cousa pouco importante, pois trátase da sesta dun fauno. E non sabemos como dormen os faunos, pero quen fora fauno para durmir con isto…

Algo deben de ter os faunos que ata Picasso os pintou e fíxoo así:

                         “Fauno descubrindo a unha muller” (podedes ler aquí información sobre os debuxos que o pintor fixo de faunos, centauros e minotauros)

E aquí vos queda unha pequena curtametraxe animada de Juan Pablo Etcheverry, Minotauromaquia, inspirada na obra picassiana:

Nota á marxe: se falamos de touros, nós discrepamos (e moito!) con Piasso. Sobre as corridas de touros (e outros asuntos varios) opinamos como Larra.

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

Músicas do Xuízo Final (3)

SAN PEDRO

(Rutilante) Grazas, moitas grazas. (Pousa o libro derriba da súa mesa.) Ben, volvamos ao xurado. Dicíalles que teñen dúas cartolinas, unha azul e outra vermella. Se a maoiría escolle azul… (Soan, atronadores, os vinte e seis primeiros segundos dos coros do Aleluia, do Mesías de Händel, mentres o ARCANXO xunta as mans, en actitude arrebatada, LUCI tapa os oídos e o escenario inúndase de súpeto dunha suave e celestial luz azul.)

Pero se a maioría escolle vermello…  (Escóitase, a maior volume aínda, os primeiros vinte e sete segundos da obertura da ópera O holandés errante, de Wagner. O ARCANXO tapa os oídos, aterrado, LUCI brinca, exaltada, e o escenario escurécese cunha terrible luz vermella.)

Páxina 33 da edición citada na entrada anterior

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

Músicas do Xuízo Final (2)

“(…) Unha vez que os ANXOS desaparecen déixase oír con forza un fragmento de canto gregoriano(…)” Páxina 17 de Comedia bífida, Galaxia

Monxes de Silos (que nos lembra ao mester de clerecía e a Gonzalo de Berceo* ) cantando o Introitus Spiritus Domini:

* Antonio Machado a Gonzalo de Berceo:

MIS POETAS

El primero es Gonzalo de Berceo llamado,
Gonzalo de Berceo, poeta y peregrino,
que yendo en romería acaeció en un prado,
ya quien los sabios pintan copiando un pergamino.
Trovó a Santo Domingo, trovó a Santa Maria.
y a San Millán, ya San Lorenzo y Santa Oria.
y dijo: mi dictado non es de juglaría ;
escrito lo tenemos ; es verdadera hÍstoria.
Su verso es dulce y grave; monótonas hileras
de chopos invernales, en donde nada brilla ;
renglones como surcos en pardas sementeras,
y lejos, las montañas azules de Castilla.
El nos cuenta el repaire del romeo cansado ;
leyendo en santorales y libros de oración,
copiando historias viejas, nos dice su dictado,
mientras le sale afuera la luz del corazón.

                                                                                 (Imaxe extraída de aquí)

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

As músicas do Xuízo Final (1)

Mentras ledes, imos deixando aquí as músicas que se escoitan no Xuízo Final de Comedia bífida.  Di o autor nos preliminares que “no interior da sala de representación debe reinar unha semiescuridade eclesial, o olor a incienso percibirase con forza nada máis entrar e unha música a volume moderado, o Réquiem de Mozart, a Sinfonía número 6 , “Patética” de Tchaikovsky… envolverán o público segundo entre.”

Cal preferides vós?

O Réquiem soa así:

E  a Sinfonía número 6 así:

Non sempre entramos nunha obra escoitando algo tan fermoso…

 

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

A princesa está triste…

Resulta imposible ler isto:

“(…) DON SACRAMENTO: La niña está triste. La niña está triste y la niña llora. La niña está pálida. ¿Por qué martiriza usted a mi pobre niña?…

DIONISIO: Don Sacramento… Ya se lo he dicho… Yo salí a la calle… No podía dormir.

DON SACRAMENTO:  La niña se desmayó en el sofá malva de la sala rosa… ¡ Ella creyó que usted se había muerto! ¿Por qué salió usted a la calle a pasear bajo la lluvia?… (…)”

E non lembrase da princesa de Ruben Darío:

La princesa está triste… ¿Qué tendrá la princesa?
Los suspiros se escapan de su boca de fresa,
que ha perdido la risa, que ha perdido el color.
La princesa está pálida en su silla de oro,
está mudo el teclado de su clave sonoro,
y en un vaso, olvidada, se desmaya una flor.

El jardín puebla el triunfo de los pavos reales.
Parlanchina, la dueña dice cosas banales,
y vestido de rojo piruetea el bufón.
La princesa no ríe, la princesa no siente;
la princesa persigue por el cielo de Oriente
la libélula vaga de una vaga ilusión (…)”

 

Aquí tedes o texto completo:

Mais se falamos de princesas, eu prefiro …

                            “Non son fada nin princesa” de Sés (necesaria, como Rosalía de Castro)

Deixar un comentario

Arquivado en Música, Teatro, Tres sombreros de copa

A que soa Tres sombreros de copa?

A música ten unha especial relevancia nesta obra de Mihura. Se tivese tempo poñería aquí as cancións que se oen nesta peza. Pero fáltame. O que si que no quero obviar é que hai tres instrumentos musicais que están moi presentes: a carraca, o cornetín ,o ukelele ( ese que afinaba Buby monotonamente no comezo do segundo acto) e o acordeón que se oía polo gramófono nesa noite de esmorga que viviron os protagonistas. Se ben a primeira da bastante xogo na obra eu quédome co último.

Se eu tivese que dicir que música acompañaba (e facía) os latidos do subtexto da obra diría, sen dúbida, que a do acordeón mariñeiro desa java francesa que bailaban os artistas do circo.

 

A min Tres sombreros de copa sóame así:

“L’Accordèoniste”  de  Édith Piaf (grande!)

Que dicides vós? A que vos soa, mentras o ledes,  Tres sombreros de copa?

Dicide algo, por favor!!!

1 comentario

Arquivado en Música, Teatro, Tres sombreros de copa