Arquivo por etiquetas: Recomendacións

De ciencia e poesía

Di David Jou, físico, científico e poeta español  que “construír pontes e fomentar complicidades entre ciencia e humanismo é unha das urxencias da cultura actual”. Facemos noso ese propósito e botámonos, este curso,  ao camiño da lectura da man da ciencia e da poesía. A ver se somos capaces de facer unha boa singladura!!

Habitualmente, poesía e ciencia teñen sido concibidas como conceptos antagónicos, atribuíndolle á primeira o territorio da beleza e a emoción, mentres que a segunda se asociou dende a súa orixe á procura da verdade e da utilidade. Mais, o certo é que as relacións entre poesía e ciencia son máis estreitas do que semella a simple vista: unha e outra non son máis que dous xeitos de tratar de dar resposta ás circunstancias do ser humano. Ambas interrogan sen tregua á razón, ambas parten da incerteza e argumentan desde un discurso subxectivo. Pois aínda que o coñecemento científico é unha tarefa racional,  tamén a ciencia debe difundir e validar o coñecemento desde a persuasión e a retórica, e o seu discurso inclúe, a par da lóxica, un conxunto de elementos que comparte con outras esferas do coñecemento como poden ser o mito ou a poesía; o científico debe convencer, e isto faino  botando man de todos os recursos dispoñibles da retórica, metáforas incluídas.

Pola súa banda,  na súa formulación, a poesía ten moito de matemático: este aspecto matemático-xeométrico da poesía está moi presente nos  mecanismos (paralelismos, leixaprén, repeticións) da nosa poesía medieval; nas regularidades que dotan ao poema de ritmo e harmonía; nas imaxes e metáforas  que aspiran á expresión do inefable, do inédito: outra conexión coa ciencia!!!

Sen deixar de considerar a malversación que se pode facer do progreso científico, no noso  Club de lectura pretendemos  facer convivir poesía e literatura científica, reflexionar sobre os aspectos positivos e polémicos dos avances científicos  e contribuír  a  superar as distancias que tradicionalmente separan a eses dous intentos de desvelar a Verdade: pois un poema pode botar tanta luz sobre o universo coma unha fórmula matemática; e as descubertas matemáticas amplían os dominios do coñecemento, e con eles os ámbitos da beleza e da harmonía do universo, como se suxire neste fragmento dun poema dedicado a Albert Einstein:

Resultado de imagen de albert einstein

E = mc2
«Esta fórmula gústame: é breve e contundente,
é nova e é audaz, é sinxela e custa comprendela;
o seu cálculo é simple, só esixe multiplicar,
pero ábrenos á sorpresa,
axita os fundamentos do que sabiamos polos sentidos e os
costumes.
Podémola interpretar como unha porta entre a luz e a
materia;

(…)
Podémola considerar como un enorme ensanche do
noso mundo;
                                                                                David Jou

Estas son as palabras coas que Dores Pereira, profesora de Lingua galega e Literatura, explica o camiño que imos seguir nos vindeiros meses: o da poesía e o da ciencia. Podedes ver aquí como conflúen ambas as dúas na man de Chema Madoz, un mestre da poesía visual.

Nas obras que imos ler este curso  conviven as dúas belezas: a científica e a poética. Agardamos que poidades descubrilas e vivencialas na selección que propoñemos.

Arrancamos a andaina coa poesía de Carlos Negro. Concretamente coas súas Penúltimas tendencias. O propio autor, nesta entrevista, fala así da obra:

“(…) Entón pensei en tratar un tema diferente, pensando tamén no público xuvenil, que é o desa presión sobre as mulleres para que todo sexa “fashion, chic e sexy” (…) O libro ten tamén un sentido das metamorfoses dunha moza, que poderían ser varias. Da procura da propia identidade, fronte a un modelo de beleza moi pechado e canonizado. Mais tamén hai outras ideas, como o amor romántico. E, nese aspecto, o libro é unha reacción contra o escrito por Federico Moccia. Eu vía que os alumnos o collían na biblioteca, que estaba moi de moda. Tiña curiosidade e lino. E quedei asustado. Ademais de estar pesimamente escrito, era profundamente reaccionario no seu contido. Era o tópico da muller fascinada polo ‘machito’. Unha muller aparentemente liberada pero que o que quere é ser modelo de televisión, presentadora ou parella dun chico guapo, á sombra do seu mozo. (…) A moza ten contradicións e dúbidas, claro. Quere afastarse dese mundo da imaxe que se lle impón, pero tamén se sente atraída por el. Sabe que lle están a vender un mundo ficticio e prefabricado, mais tamén é certo que se te afastas do que se considera moderno quedas á marxe. Por iso non hai branco e negro. Quere escapar mais tamén ser aceptada polo grupo.(…)”

Resultado de imagen de penúltimas tendencias

(Imaxe extraída de aquí)

Premendo neste enlace atoparás algúns dos poemas do libro. e aquí queda outro, para que vaias achegándote ao libro:

“Princesa (contra) Disney”

Cuspo os chícharos
agochados no colchón
como se fosen balas.
Arrinco o vestido de seda.
Íspome e pego un berro
que escacha as porcelanas.
O cabelo longo semella atadura.
(As tesoiras fanme menos escrava).
Fuxo da torre.
Da mazá envelenada
da obediencia.
Fendo os ferrollos.
Pelo curto,
lingua solta.
Respiro fondo,
corro descalza.
Comezo a alancar
cara a esa gándara
máis alá dos espellos.
(Vaime volvendo a voz
Que perdín en palacio).

Non sabemos se é o caso, non sabemos se ti te sentes así, mais aquí queda o poemario que pode ser espello para ti, ou chave que te leve á reflexión do que ti es, do que queres ser de verdade e non do que outros ( o mundo) queren que sexas.

Da poesía, pero sen deixala de todo, pasaremos á novela. Meterémonos na vida de Georg, un adolescente de 15 anos que recibe unha carta do seu pai, morto cando el era un neno. Esa carta obrígao a mirar as estrelas e a preguntarse polo sentido da vida. Velaí, en certo modo, a poesía e a ciencia. Atópanse as dúas na novela de Jostein Gaarder, La joven de las naranjas.

«Mi padre murió hace once años, cuando yo sólo tenía cuatro. Creí que no volvería a saber nada de él, pero ahora estamos escribiendo un libro juntos…» Así comienza La joven de las naranjas que hace reflexionar al lector sobre la intensidad de la Vida, pero también sobre la muerte. Una historia que nos habla del Tiempo y sobre qué somos realmente, qué misterio compartimos con el universo. ¿Elegiríamos nacer, y conocer la vida en toda su intensidad, sabiendo que quizá sea para permanecer sólo un instante en ella? ¿O rechazaríamos la oferta? Georg, un joven de 15 años apasionado por la astronomía, encuentra una antigua carta que su padre escribió para él al saber que iba a morir. En ella le cuenta el gran amor que sintió por la misteriosa Joven de las Naranjas para finalmente formularle una importante pregunta, a la que Georg debe responder. Antes de contestar, Georg habrá escrito un libro con su padre, un libro que va más allá del tiempo y de los límites de la muerte. (Información que aparece na contracuberta do libro, publicado por Siruela)

Xa no frío xaneiro, leremos Os nenos da varíola de María Solar. Na páxina da editorial Galaxia, que publica a obra, aparece a seguinte reseña:

Resultado de imagen de os nenos da variola

“Desta volta achégase a unha das aventuras máis importantes da historia da humanidade, protagonizada por uns nenos que non tiñan idea de facerse heroes. Aínda que o foron. Nos seus pequenos corpor, brazo a brazo, levaron a vacina da varíola a América. Sacados dos hospicios da Coruña, Santiago e Madrid, cruzarán o Atlántico formando parte da Expedición do doutor Balmis e na que unha muller fascinante, Isabel Zendal, xogará un apapel determinante. A historia comeza en 1803. Na miseria dos orfanatos. Nun barco que pode ser tamén unha tumba. Nun mar hostil e desapiadado. No medio dese universo cruel, a esperanza e un posible futuro. O heroísmo anónimo de 22 nenos que, grazas a este libro, xa non o serán máis nunca.”

 En marzo xuntarémonos de novo para celebrar o día da Poesía lendo Esto y ESO  obra de Raúl Vacas Polo. O poemario xira arredor das materias que estudades no instituto. Cada unha deles ben merece un poema (ou non?)

Resultado de imagen de esto y eso raul vacas

Imaxe extraída de aquí

En abril continuaremos coa poesía, neste caso de Xabier Paz., un científico (biólogo de formación) e escritor, autor de, entre outros,  Materia de Lucrecio , obra que comentaremos. Esta “constitúe unha reflexión sobre a orixe e o devir do Cosmos, sobre a existencia e o coñecemento humanos neste desolado pórtico do século XXI. A emoción e a estrañeza do vivir ven suxeita pola rédea do coñecemento científico que se expón non exento de ironía. O desconcerto da conciencia, limitada, dexergando o Universo ilimitado e a vertixe da visión cosmolóxica na súa inmensidade, procuran acougo no acicate do coñecemento obxectivo e poético da materia, do seu devir. O ser humano, tenta recoñecerse na parte non arredada do Universo apalpando as súas leis. O coñecemento poético do posible como guieiro: poesía da materia. Poesía non como asombro polo íntimo, senón como indagación no que de común temos na nosa individualidade, a busca dunha estética antropolóxica. Poesía da experiencia, pero non da experiencia persoal e individual senón da experiencia comunitaria que nos outorga o herdo comunal do coñecemento científico.” Esta información está extraída de aquí.

A continuación leremos a novela gráfica Einstein. Os autores da mesma Corinne Mayer e Ann Simon recrearon a vida do científico Albert Einstein. A editorial Norma ten unha colección de biografías de científicos, escritores, filósofos,  pintores ben interesante. Podedes atopar máis información da mesma aquí.

Para rematar elixiremos unha destas dúas lecturas: Nemo: o rapaz sen nome de David Morosinotto ou Terra, de Xurxo Mariño.

Resultado de imagen de nemo o rapaz sen nome

No interesante e fermoso blog Trafegando ronseis aparece esta reseña da primeira obra citada:

Davide Morosinotto é o autor deste libro que a editorial Xerais nos trae na nosa lingua para un público mozo, un libro de aventuras titulado Nemo. O rapaz sen nomeque me parece ben axeitado, un libro entretido, misterioso que se le dun bocado polo atraente do seu argumento, onde o protagonismo radica nunha moza e en dous mozos canda un cadelo enorme e fiel que sabe defender os intereses dos seus amigos. Ambientada na Francia de 1829, descríbense asemade os costumes da época sen caer no pintoresco nin no aburrido, dándonos pinceladas daquel machismo onde as nenas de familia rica só podían aspirar a ser casadas con mozos da súa condición social, algo do que se afastará a nosa protagonista, quen en realidade quere vivir a súa propia vida e buscar nesta maxia e riscos.
O autor bebe da obra de Jules Verne, afastándose del  recollendo personaxe e nomes, pero recreando unha novela de aventuras da mellor saga.”  Verne foi un escritor que soubo unir ciencia e literatura (nas dúas a imaxinación é fío condutor) .Neste artigo podes ler os inventos que Verne deseñou nas súas novelas.  Algúns e algunhas de vos lembraredes que xa lemos unha obra del, A volta ao mundo en oitenta días. Con ela, fixeramos un percorrido polos lugares que visitou o señor Fogg: a volta ao mundo arredor dos libros.

Con respecto á segunda, Terra, a editorial Xerais, que publica a obra, di do libro: “”Este é un libro de viaxes convertido nunha aventura de divulgación científica, o relato dun periplo de once meses arredor do planeta Terra no que se mesturan as anécdotas que van xurdindo ao longo das distintas etapas coas descricións da ciencia que hai detrás dos espectáculos que a natureza lles vai amosando aos viaxeiros: illas volcánicas en plena formación, desertos aos que non se lles albisca a fin, termiteiros xigantes, glaciares de cor azul que roxen coma monstros, raposos voadores e quilómetros, moitos quilómetros de percorrido polo mar, o aire e os revirados camiños dun planeta observado cos ollos atentos e cheos de curiosidade de Xurxo Mariño. Como indica o escritor Xavier Queipo no limiar, «cada capítulo, cada etapa, cada anécdota é unha porta aberta aos sentidos e ao coñecemento, unha incitación á observación da natureza e, en particular, á natureza humana coma se se tratase dunha introdución á historia natural e de etnografía comparada». Aquí podes ler unha entrevista ao autor.

Xurxo Mariño le desde a Biblioteca América para os oíntes de Efervesciencia (espazo de información científica accesible a todos os públicos, que conduce Manuel Vicente. Coincide co noso horario de xuntanza. Algún día teremos que escoitalo!) un fragmento final de Terra na sección: Un libro, un autor, un espazo.

A editorial Xerais acaba de crear recentemente unha colección, Básicos Ciencia, que nace co propósito de divulgar a ciencia en galego. Nós tamén queremos achegarcha a ti, lector ou lectora, e facelo tamén da man da poesía e da literatura. Que o camiño  sexa longo, pleno de aventuras, pleno de experiencias. 

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Ciencia e poesía

Babel

Faise difícil atopar unha obra que aborde a temática das linguas (os dereitos, os coidados, as orixes, os usos, os desusos… das mesmas) na que non apareza Babel. Esta, claro, non é a excepción. Na páxina 61, no diálogo que manteñen Luci e o Arcanxo, podemos ler:

“(…) LUCI: Quizais o xurado deba reflexionar sobre o feito de que todas as linguas teñen fronteiras, unha máis amplas e outras menos, pero non hai polo de agora unha lingua universal. Segundo ese argumento todas as linguas son inútiles.

ARCANXO: exacto, son a consecuencia da soberbia humana, xa desde a torre de Babel(…)”

 Pieter Brueghel ( autor tamén do cadro que aparece na cuberta das primeiras edicións que sacou ao prelo a editorial Alfagura da obra Ensayo sobre la ceguera, de José Saramago) pinta así “A torre de Babel”:

Desta torre xa se nos fala na Biblia, concretamente no libro do Xénese (Antigo Testamento). Babel é o lugar no que Jahvé ( Deus) confundiría aos homes ao darlles a posibilidade e o poder de que falasen linguas diferentes. O feito provocaría a dispersión dos homes en tribus ou grupos. Pregunta: son as linguas as que nos dividen? Ou son os intereses económicos, sociais… dos falantes (ou dun grupo de falantes) as que dividen as linguas e estas, o uso das mesmas, é o que nos achega? Son todas as linguas iguais? Ou unhas máis iguais ca outras (teño que dicir esta expresión ainda que non poida pedirlle permiso a Orwell)?

Falantes que falades linguas (algunha menos igual cá outra), que pensades?

E se falamos de Babel e da torre, non podo pechar a entrada sen recomendar a película Babel, de Alejandro González Iñárritu. Aquí vos queda o trailer da mesma:

A película completa a chamada Triloxía da morte do citado director. As películas que a preceden son Amorres perros e 21 gramos.

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Comedia bífida

Músicas do Xuízo Final (4)

“(…) Escuro total de súpeto. Para marcar esta transición _ que deberá completarse o máis rapidamente posible_, e así mesmo as outras similares a ela ao longo da obra, pode soar mentres dure a escuridade unha música que contribúa a crear unha atmosfera difusa, etérea, un clima onírico. Se cadra os primeiros segundos do Preludio á sesta do fauno de Debussy resulten axeitados(…)”

Páxina 44 da edición citada

A composición está inspirada nun poema de Mallarmé. Aquí podedes ler o poema e nestoutra páxina máis textos do poeta.

“(…) Escuro de súpeto, soa a música de Debussy uns instantes de modo que DIÑA poida regresar ao seu banco de acusada e poñer a chaqueta, e a AMIGA teña tempo de desaparecer cos carriños. tras isto, o escenario recupera de vagar a súa luz. (…)”

Páxina 51 da edición citada

Para coñecer a importancia do preludio debemos saber que non é cousa pouco importante, pois trátase da sesta dun fauno. E non sabemos como dormen os faunos, pero quen fora fauno para durmir con isto…

Algo deben de ter os faunos que ata Picasso os pintou e fíxoo así:

                         “Fauno descubrindo a unha muller” (podedes ler aquí información sobre os debuxos que o pintor fixo de faunos, centauros e minotauros)

E aquí vos queda unha pequena curtametraxe animada de Juan Pablo Etcheverry, Minotauromaquia, inspirada na obra picassiana:

Nota á marxe: se falamos de touros, nós discrepamos (e moito!) con Piasso. Sobre as corridas de touros (e outros asuntos varios) opinamos como Larra.

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

Músicas do Xuízo Final (3)

SAN PEDRO

(Rutilante) Grazas, moitas grazas. (Pousa o libro derriba da súa mesa.) Ben, volvamos ao xurado. Dicíalles que teñen dúas cartolinas, unha azul e outra vermella. Se a maoiría escolle azul… (Soan, atronadores, os vinte e seis primeiros segundos dos coros do Aleluia, do Mesías de Händel, mentres o ARCANXO xunta as mans, en actitude arrebatada, LUCI tapa os oídos e o escenario inúndase de súpeto dunha suave e celestial luz azul.)

Pero se a maioría escolle vermello…  (Escóitase, a maior volume aínda, os primeiros vinte e sete segundos da obertura da ópera O holandés errante, de Wagner. O ARCANXO tapa os oídos, aterrado, LUCI brinca, exaltada, e o escenario escurécese cunha terrible luz vermella.)

Páxina 33 da edición citada na entrada anterior

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

Músicas do Xuízo Final (2)

“(…) Unha vez que os ANXOS desaparecen déixase oír con forza un fragmento de canto gregoriano(…)” Páxina 17 de Comedia bífida, Galaxia

Monxes de Silos (que nos lembra ao mester de clerecía e a Gonzalo de Berceo* ) cantando o Introitus Spiritus Domini:

* Antonio Machado a Gonzalo de Berceo:

MIS POETAS

El primero es Gonzalo de Berceo llamado,
Gonzalo de Berceo, poeta y peregrino,
que yendo en romería acaeció en un prado,
ya quien los sabios pintan copiando un pergamino.
Trovó a Santo Domingo, trovó a Santa Maria.
y a San Millán, ya San Lorenzo y Santa Oria.
y dijo: mi dictado non es de juglaría ;
escrito lo tenemos ; es verdadera hÍstoria.
Su verso es dulce y grave; monótonas hileras
de chopos invernales, en donde nada brilla ;
renglones como surcos en pardas sementeras,
y lejos, las montañas azules de Castilla.
El nos cuenta el repaire del romeo cansado ;
leyendo en santorales y libros de oración,
copiando historias viejas, nos dice su dictado,
mientras le sale afuera la luz del corazón.

                                                                                 (Imaxe extraída de aquí)

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

As músicas do Xuízo Final (1)

Mentras ledes, imos deixando aquí as músicas que se escoitan no Xuízo Final de Comedia bífida.  Di o autor nos preliminares que “no interior da sala de representación debe reinar unha semiescuridade eclesial, o olor a incienso percibirase con forza nada máis entrar e unha música a volume moderado, o Réquiem de Mozart, a Sinfonía número 6 , “Patética” de Tchaikovsky… envolverán o público segundo entre.”

Cal preferides vós?

O Réquiem soa así:

E  a Sinfonía número 6 así:

Non sempre entramos nunha obra escoitando algo tan fermoso…

 

Deixar un comentario

Arquivado en Comedia bífida, Música

Candilejas

Pero se queremos coñecer a vida do teatro desde dentro, desde o camerino, temos que ver Candilejas, de Charles Chaplin

Fotograma da película extraído de aquí.

E aquí queda a fermosísima banda sonora da película composta polo propio Chaplin:

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

A viaxe a ningunha parte

Así vivían os cómicos na España da posguerra. Podería ser a vida da compañía de Paula e Buby:

É un fragmento da película El viaje a ninguna parte baseada na novela homónima do escritor, actor e director de cine  Fernando Fernán Gómez.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

A vaca de Tres sombreros de copa

Unha mostra deses diálogos incoherentes do que falabamos na entrada de onte é este diálogo que aparece nas primeiras páxinas de Tres sombreros de copa. Está claro que será o primeiro de moitos:

“(…) DON ROSARIO: Entonces, desde mañana, les diré a mis huéspedes que se ven tres lucecitas:dos blancas y una roja… Y se pondrán más contentos todavía. ¿Verdad que es una vista encantadora? ¡Pues de día es aún más linda!…

DIONISIO: ¡Claro! De día se verán más lucecitas…

DON ROSARIO: No. De día las apagan.

DIONISIO: ¡Qué mala suerte!

DON ROSARIO:  Pero no importa, porque en su lugar se ve la montaña, con una vaca encima muy gorda que, poquito a poco, se está comiendo toda la montaña…

DIONISIO: ¡ Es asombroso! (..)”

E digo eu, esa vaca será a mesma que pacía no conto de Augusto Monterroso?

VACA

Cuando iba el otro día en el tren me erguí de pronto feliz sobre mis dos patas y empecé a manotear de alegría y a invitar a todos a ver el paisaje y a contemplar el crepúsculo que estaba de lo más bien. Las mujeres y los niños y unos señores que detuvieron su conversación me miraban sorprendidos y se reían de mí, pero cuando me senté otra vez silencioso no podían imaginar que yo acababa de ver alejarse lentamente a la orilla del camino una vaca muerta muertita sin quien la enterrara ni quien le editara sus obras completas ni quien le dijera un sentido y lloroso discurso por lo buena que había sido y por todos los chorritos de humeante leche con que contribuyó a que la vida en general y el tren en particular siguieran su marcha.

Ou será a vaca da que se despedían, con infinita tristura, Pinín e Rosa no conto de Clarín?

Ou a que aparece nos cadros de Chagall?

Ou as Vacas de Medem?   Vacas, a película de Julio Medem, está na biblioteca.

Ou a vaca que o papá do narrador lle regalou a Tacha polo seu aniversario en “Es que somos muy pobres” de Juan Rulfo?

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

Avestruz en terra allea

Aquí vos deixamos un bo plan (teatral) para esta fin de semana. O venres e o sábado na Sala Ingrávida do Porriño (que ten unha magnífica programación teatral) ás 21:30 horas a compañía Berrobamban presenta a súa última peza  Avestruz en terra allea

image

(Procedencia da imaxe)

Esta é a análise que da obra fixeron Laura Porto, ex alumna e amiga agora de quen escribe (un orgullo que teña pasado polas nosas mans xente con tanto talento coma ela!) e Camila Phillipps-Treby. As dúas son alumnas da especialidade de Dirección escénica e Dramaturxia da ESAD DE GALICIA

As avestruces son grandes pero asustadizas. Saben bailar pero sontorpes e ocultan a cabeza baixo a terra cando perciben algún perigo. Isto é oque nos conta sobre elas a compañía Berrobambán no seu último espectáculo.Tamén nos din que ás veces as persoas adultas somos así, pero adoitamos esquecelo porque estamos tan ocupadas en autoafirmarnos que a duras penas sabemos quen somos.

Nesta peza, con dirección de Chiqui Pereira, á que asistimos o pasado domingo 31 de xaneiro no Teatro Ensalle de Vigo, tres performers (Paula Carballeira, Chiqui Pereira e Nuria Sanz) xogan connosco a ser nenas e neno, emulando eses momentos en que as crianzas xogan a ser adultas.

Ó inicio da peza podemos ver un espazo de aspecto deshabitado, alleo. Un chan vermello e moitas caixas de cartón, como unha casa xusto antes ou despois dunha mudanza. Pouco a pouco, segundo avanza a peza, o espazo vaise configurando e gañando en personalidade e raizame coa intervención das actrices e o actor, que apoian o devir da acción cos cambios lumínicos e espaciais que enriquecen a atmosfera de xogo.

A acción verbal contrastada coa acción física evoca imaxes insólitas que tinxen o xogo de metáfora, sendo este carácter transversal á toda a obra.

Para cando a peza remata xa estamos todas nun lugar vivido, familiar e confortable, que sabemos que voltará a mudar(se) e que a súa muda será en harmonía, pero coa intención de gozar duns intres de calma.

E non esperar grandes respostas, porque as nosas preguntas tampouco son tan grandes.

 

Con Avestruz en terra allea, da compañía galega Berrobambán, viaxamos entre o mundo da infancia e o mundo dos adultos, onde aparece un certo estancamento.

Nuria Sanz, Paula Carballeira e Chiqui Pereira comparten acción nun espazo alegre, con distintos puntos de iluminación. Vemos un chan vermello, caixas con todo tipo de recordos e distintos elementos que os intérpretes van introducindo e se prestan ó xogo. Un espazo aberto, sen límites para viaxar.

Os intérpretes preséntansenos a través dunha coreografía caracterizada pola repetición obsesiva de movementos cotiás como facer a comida, acicalarse, conducir… ata o esgotamento que os fai ficar en silencio, para meterse nos seus recordos, onde non son tan prisioneiros.

Nese limbo ábrense a nós mediante xogos, confesións a modo de monólogos intercalados, anécdotas, bailes, preguntas, moitas preguntas.

Preguntas sen resposta, nunca deixamos de medrar, de ter curiosidade pola vida. Non deberíamos deixar de medrar.

O contido poético reside, esencialmente, no texto posdramático de Paula Carballeira, a partir do seu poemario Contatrás.

Esta poética emerxe ó porse en contacto coas constantes accións referenciais. Unha introspección dende a que xulgan o que foi, o que desexaban que fora e o que é realmente.

Facendo referencia ó eixe do texto posdramático fai falla sacar a cabeza da terra. Ser avestruz en terra allea non é atoarse coa vida, senón deixala que siga a súa respiración para que nos encha o peito de novos aires.

Os riscos que implica medrar e o que che achegan eses riscos.

“Non me importa. Quero complicarme a vida. Namorar.

Estiveches a piques de ser feliz.”

E a felicidade présentase como unha utopía para aquelas persoas que esqueceron como ser nenas/os e ilusionarse coa vida.

Iso pasa cando se deixa de xogar. De súpeto, os intérpretes fican fóra do xogo, dos recordos, e non hai nada. O sabor amargo de confesar a súa insatisfación consentida.

Intérpretes insatisfeitos consigo mesmos e coa vida que tiñan prometida. Xúntanse e exploran as posibilidades de volver a crer.

“Fóra de casa chove e vai frío. Pero eu tiña que aprender”

 

Podedes ver máis críticas sobre espectáculos teatrais no blog O Galiñeiro. Que este sexa unha porta que vos leve ata as butacas dos teatros.

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro