Arquivo da categoría: Pintura

“Los milagros del arte”(o que nos queda) en “La elegancia del erizo”

Xa fomos vendo como aparecían na novela as milagres da arte, das diferentes artes. Mais queda unha : a pintura. Aparece en moitas ocasións coma unha dualidade. Isto quizás sexa o único “problema” da novela, que os protagonistas plantexan a miúdo dúas opcións para elixir:

” ¿Vermeer o Caravaggio?”

(Procedencia da imaxe)

“Medusa”  Galería dos Uffizi. Florencia
Michelangelo Merisi Caravaggio

“¿Braga o Van Gohg?” De  Van Gohg  xa nin teremos que falar. Lembrade que a súa pintura inspirou O pintor do sombreiro de malvas que lemos o curso pasado. Aquí vos deixamos o enlace para refrescar a vista e a memoria.

Noutras ocasións a pintura plantéxase coma unha pregunta vital, isto é:  ante a vida, vale a pena vivila ainda que só sexa por ver otra vez unha obra mestra? Estas son as preguntas que, con respecto a iso,  se fai a pouco adolescente Paloma:

“(…) Bueno, cuando digo Arte, tengo que aclarar a qué me refiero: no estoy hablando sólo de las grandes obras de los maestros. Ni siquiera por Vemeer le tengo apego a la vida. Su obra es sublime pero está muerta(…)

Páxina 35

“(…) ¿Abrir la boca para decir, como mamá: “Parece que la Bienal del año pasado fue muy decepcionante” cuando daría la vida por sus plantas sin importarle que ardiera la obra entera de Vemeer? (…)

Páxina 124

https://i2.wp.com/www.dl.ket.org/webmuseum/wm/paint/auth/vermeer/vermeer.milkmaid.jpg

A leiteira (1658-1660)*

Rijksmuseum (Ámsterdam)

(Procedencia da imaxe)

“A bordadora de encaixe” no museo do Louvre

(Procedencia da imaxe)

 

 

 

 

 

 

 

“O astrónomo”, Vermeer

Museo do Louvre, París

(Procedencia da imaxe)

“(…) Os aseguro que fue impresionante: parecía un cuadro de Bacon. Hace siglos que en el cuarto de baño de mis padres hay un cuadro de Bacon enmarcado en el que sale una persona en el cuarto de baño, precisamente, pero a lo Bacon, o sea, en plan torturado y no muy atractivo(…) En cuanto a mí, volví a mi casa preguntándome : y bien, por uun Bacon al natural, ¿vale la pena seguir viviendo? (…)

” Páxina 71

E, ás veces, emprega a pintura como desculpa:

“(…) Hemos puesto como excusa que nos íbamos juntas al museo Dapper(…)

Páx. 286

Por outro lado, a señora Michel segue co seu “empeño” de ver, na vida, frgamentos de arte. Supoño que será para facela máis “vivible”, para sublimar este trance de vivir.

“(…) Es una naturaleza muerta que representa una mesa servida para una colación de ostras y pan. En primer plano, sobre una fuentecita de plata, un limón despojado a medias de su cáscara y un cuchillo de mango cincelado. En el trasfondo, dos ostras cerradas, un fragmento de concha, de nácar visible, y un plato de estaño que sin duda contiene pimienta. Junto a éstos, un vaso dado la vuelta, un panecillo empezado con su miga blanca a la vista y, a la izquierda, un gran vaso abombado como una cúpula invertida, de pie ancho y cilíndrico adornado con esferas de cristal, lleno a medias de un líquido pálido y dorado. La gama cromática va del amarillo al marfil. El fondo es de oro mate, un poco deslucido (…)

” Páxina 221

Pieter Claesz, naturaleza muerta con ostras. - “Es una naturaleza muerta que representa una mesa servida para una colación de ostras y pan. En primer plano, sobre una fuentecita de plata, un limón despojado a medias de su cáscara y un cuchillo de mango cincelado. En el trasfondo dos ostras cerradas, un fragmento de concha, de nácar visible, y un plato de estaño que sin duda contiene pimienta. Junto a éstos, un vaso dado la vuelta, un panecillo con su miga blanca a la vista y, a la izquierda, un gran vaso abombado como una cúpula invertida, de pie ancho y cilíndrico adornado con esferas de cristal, lleno a medias de un líquido pálido y dorado. La gama cromática va del amarillo al marfil. El fondo es de oro mate, un poco deslucido.” <BR> <BR>.... <BR> <BR>“¿Qué congruencia hay entre una obra de Claesz, una de Rafael, una de Rubens y una de Hooper? El ojo encuentra en estos maestros sin tener que buscarla, una forma que desencadena la sensación de la adecuación, porque a todos se nos aparece como la esencia misma de lo Bello, sin variaciones ni reservas, sin contexto ni esfuerzo” <BR>\t <BR>Barbery, Muriel. “La elegancia del erizo”. Seix Barral. Barcelona. 2007. Páginas 221-222. <BR> - Fotolog

                                   Pieter Claesz “Natureza morta con ostras”

(Procedencia da imaxe)

E amósanos a súa preferencia pola pintura holandesa (aquí ten afinidade con Paloma) fronte á italiana:

“(…) Soy ferviente admiradora de las naturalezas muertas.

He tomado prestadas de la biblioteca todas las obras del fondo pictórico buscando las de este género. He visitado el museo del Louvre, de Orsay y el de Arte Moderno, y he visto_ revelación y maravilla_ la exposición de Chardin de 1979 en el Petit Palais. Pero ni la obra entera de Chardin vale una sola obra maestra de la pintura holandesa del siglo XVII** Las naturalezas muertas de Pieter Claesz, de Willem Claesz_ Heda, de Willem Kalk y de Osias Beert son obras maestras del género, y obras maestras a secas, a cambio de las cuales, sin una sombra de vacilación, daría todo el Quattrocento italiano(…) “

Páxina 221

File:Pieter Claeszoon - Vanitas.JPG

Natureza morta vanitas co «Spinario» de Pieter Claesz

(Procedencia da imaxe)

“(…) ¿Qué congruencia hay entre una obra de Claesz, una de Rafael, una de Rubens y una de Hopper? El ojo encuentra en estos maestros, sin tener que buscarla, una forma que desencadena la sensación de la adecuación, porque a todos se nos aparece como la esencia misma de lo Bello, sin variaciones ni reservas, sin contexto ni esfuerzo (…)

Páxina 224

“As tres gracias” de Rafael, Museo Condé. Chantilly

(Procedencia da imaxe)

E agora “As tres gracias de Rubens”, que se atopan no museo do Prado (onde podemos ver moitas outras obras deste pintor). Non esquezamos tampouco aquel “estado de gracia” que viviu a señora Michel.

                           (Procedencia da imaxe)

“Habitación de hotel”, de Hopper,no Museo Thyssen-Bornemisza

(Procedencia da imaxe)

“(…) _ ¿Le gusta la pintura holandesa?_ me pregunta y, sin esperar respuesta, añade_: Si le dieran elegir entre la pintura flamenca y la pintura italiana, ¿cuál salvaría usted?

Argumentamos lo que dura un falso paso de armas en el que me complazco en exaltarme por el pincel de Vermeer_ pero muy pronto descubrimos que, de todas maneras, estamos ambos de acuerdo.

_ ¿Piensa usted que es un sacrilegio?_ pregunto.

_ En absoluto, mi querida señora_ me contesta, baqueteando sin ninguna consideración un ravioli de izquierda a derecha en el borde de su cuenco_, en absoluto, ¿acaso cree que he encargado la copia de un Miguel Ángel para exponerla en mi vestíbulo? (…)

Páxina 25

Galleria della Accademia. Florencia

(Procedencia da imaxe)

* Vermeer: A luz de Vermeer

Se queredes saber máis deste pintor, en especial do cadro “A leiteira”, podedes ler La joven de la perla, ou ver a película homónima.

Aquí tedes o trailer da película:

Manuel Rivas, no seu libro de relatos  Que me queres, amor? tamén tén un conto inspirado neste cadro:”A leiteira de Vermeer”.

 

** No museo do Prado pódense ver bastantes obras da pintura holandesa á que a señora Michel fai referencia.

 

Deixar un comentario

Arquivado en A elegancia do ourizo, Pintura, Recomendacións

Reunión e pintura en “Metafísica de los tubos”.

100_4178

O luns pasado reníuse o biblioTea, no que foi a primeira reunión deste curso en torno a un libro. Despertamos á lectura, coma a protagonista do noso libro despertou á vida, saboreando chocolate branco (grazas, Esme)

100_4179

O pracer do chocolate, o pracer da lectura. Aínda que seguimos tendo algún que se despista e non le o libro, os que si o fixeron compensáronnos dese contratempo, pois temos lectores ávidos, entregados e esixentes. E o que é máis, lectores que arrastran lectores. Foi para nós un pracer, recibir o comentario de Guille xa antes da reunión, foi estupendo escoitarlle dicir que o seu pai tamén se apuntou a ler o libro, o mesmo que a nai de Gemma. É fantástico que os pais/nais lean os libros que len os fillos, que ambiente mellor para falar dun libro que o ambiente familiar! É fantástico tamén que non só os pais lean os libros que len os fillos como unha supervisión das lecturas infanto-xuvenís, senón que os rapaces lean literatura sen idade e a compartan en familia.

Temos que dicir que dubidamos un pouco á hora de poñer este libro de Amélie Nothomb, “Metafísica de los tubos”, a  lectores tan xoves, pero arriscamos e gañamos. A pesar da dificultade inicial viron moi ben o cambio de persoa do narrador, por que e como se fai ese paso da terceira persoa á primeira. Os diferentes tipos de fronteiras que saen no libro, non só xeográficas, senón socias, raciais, etc. O telón de fondo histórico da historia persoal (segunda guerra mundial, o seu impacto en Xapón en diferentes clases sociais)

Viron as obsesións propias que a autora reflicte  no libro, percibiron alusións metaliterarias, todo isto nos da idea do nivel lector que temos este curso.

Gemma ocupouse de buscar unha entrevista á autora en El País con motivo da publicación deste libro.

A Christian o libro “encantoulle”; a Guille cautivouno a “ironía”; Iago, pouco expresivo nesta reunión, atopouno un libro “raro”. A Xoán Carlos resultoulle “moi forte”, segundo el mesmo dixo, el leuno desde a perspectiva dun pai.

Agora só nos queda agardar que os pais lectores se expresen a través dos seus comentarios  no blog. Farédelo? Lembrade que tamén podedes asistir ás reunións cando queirades e/ou poidades, non só tedes que vir a traer o avituallamento ós cativos.

Na hora de reunión tamén vimos na páxina de “El museo del Prado” o cadro de O Bosco, “O xardín das delicias”, ó que alude a protagonista do libro na páxina 127, na que falando dos seus desvelos di “A fuerza de frecuentar criaturas dignas de Jerónimo Bosco, mis insomnios, antaño maravillosos, se convirtieron en un martirio.”

Hai tamén unha alusión no libro a Rafael, pero a de O Bosco pareceunos máis significativa,  porque lle temos un especial cariño a esta obra, da que temos unha reprodución en lona que utilizamos nas “Misións pedagóxicas” no centro en cursos anteriores. Co recordo das misións recordamos tamén a Rodri, que agora está noutro centro e ó que botamos en falta e lembramos non só ó falar das “misións” da biblioteca.

Non imos perdernos en recordos deixamos unhas fotos do noso arquivo da “misións pedagóxicas”.

100_2287_resized(Museo ambulante en 1º A)

100_2484(“Xardín das delicias” e “Guernica” en 1º D)

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura

“Pinacoteca de los sueños rotos”. Raquel Vázquez

E xa no día dos museos,  traémosvos unha recomendación poética dunha xove autora, Raquel Vázquez.

(Procedencia da imaxe)

Deixámosvos dous enlaces a dous blogs diferentes onde podedes atopar unhas mostras do bon facer de Raquel:

“El jinete perdido [René Magritte]”

“Autorretrato [Jean-Michel Basquiat]”

E rematamos co enlace ó blog de Raquel “Niebla eterna”

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura, Recomendacións

“El misterio de Velázquez”. Eliacer Cansino

Relacionando pintura e literatura nesta semana previa ó día dos museos (18 de maio) recomendamos un par de títulos que podedes atopar na biblioteca.

O primeiro é “El misterio de Velázquez” de Eliacer Cansino (picade sobre a imaxe para ver os datos e resume do libro)

O segundo título que recomendavos sobre o mesmo pintor é de varios autores (entre eles o mesmo  Eliacer Cansino, os galegos Xabier P. Docampo e Xosé A. Neira Cruz): “Cinco contos sobre Velázquez”. Haino en castelán e galego, nós témolo en galego na biblioteca.

(Procedencia da imaxe)

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura, Recomendacións

Literatura xuvenil e pintura

Xa que levamos dúas sesións do club de lectura, a de abril e a de maio, con lecturas que nos levan á pintura (Frida Kahlo e Van Gogh)

e neste mes de maio se celebra o día mundial dos museos, aproveitamos para deixarvos un enlace a un documento do Departamento de Educación do Museo Thyssen-Bornemisza no que podedes atopar unha  moi completa bibliografía de obras da literatura infantil e xuvenil que tratan o tema da pintura.

LA PINTURA EN LA LITERATURA PARA NIÑOS Y JÓVENES

 

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura, Recomendacións

Despois da reunión: “O pintor do sombreiro de malvas”

 

100_4056

Onte reunímonos na biblioteca (que, como podedes apreciar na foto, decoramos para a ocasión) para falar de “O pintor do sombreiro de malvas”.O paquetiñó dourado co que lle demos o toque persoal á reprodución de Van Gogh non foi difícil adiviñar o que contiña.

100_4057

 

100_4058

Logo de pasearnos polo noso museo Van Gogh particular (v. entrada correspondente) comentamos un algo do libro, pero, salvo apreciacións coma a de Pedro de que o narrador é un “narrador testigo” e a lectura , por parte de Carme, do contiño “Un ramo de girasoles” do libro “Cuentos de cuando yo era”, que nos levou Esme, toda a reunión xirou en torno á pintura e ó personaxe de Van Gogh (“bo, loco e raro, que falaba pensando as cousas” apuntou Christian)

Ah! Iago a apuntou que lle gustara máis este libro ca “Palabras de auga”, que tivo que ler para a clase. A Jorge pareceulle que se podía ver ó autor dos dous libros reflectido na linguaxe de ambos (“usa palabras pouco habituais”, dicía.)

100_4054

 

E despois de dar boa conta do chocolate, de falar sobre o libro e incluso enredar demais, coma sempre, quedamos emplazados para a lectura de “A cidade en chamas” co que poñeremos fin á nosa Odisea deste ano.

Deixamos na biblioteca esta miniexposición (sen o paquetiño, claro) e nos próximos días publicaremos unha entrada con máis obras de Marcos Calveiro.

Vémonos o día 10 de xuño. Lémonos antes.

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura

Reapertura do Museo Van Gogh de Amsterdam

Despois de meses pechado para a súa rehabilitación, reabríu onte o Museo Van Gogh, de Amsterdam (para coincidir co noso mes de Van Gogh no blog, vedes?, pois pechará de novo no 2014 para seguir a rehabilitación).

Neste museo, , que leva o nome de Van Gogh, atópase a colección máis importante de obras deste pintor.

(Procedencia da imaxe)

Fai  a súa reapertura coa exposición “Van Gogh en su taller”, na que se revelan novos achazgos sobre a pintura de Van Gogh. Podedes ler algunha curiosidade sobre estes achazgos na páxina da que procede a imaxe que seleccionamos (picade enriba) duns traballadores colocando o arquicoñecido cadro dos “Xirasols”.

(Procedencia da imaxe)

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura

A propósito de “Os xogadores de cartas” de Cézanne

Esta é a aportación que nos fai Juan, á nosa entrada anterior.

“De “Jugadores de cartas” (vuestro blog) de Cézanne, hay cinco cuadros distintos. Uno de ellos está en la Courthald gallery de Londres (Sommerset house). Otro, lo compró hace poco la jequesa de Qatar por 190 millones de euros, pues quiere hacer allí, en el desierto, un museo de referencia. 

 
Enlace de la wiki donde salen las cinco versiones y sus propietarios. Yo me fijé en el museo y leí la explicación a raíz de enterarme de la compra por la jequesa, pues temía que hubiesen vendido la de la Courthald. Al leer que había “cinco versiones”, ya supuse que no. De las cinco, había una en manos de un coleccionista privado, que supongo será la que se vendió.”
 londres05.2007 130
E ilústranos o comentario, Juan, cunha foto do seu arquivo particular. Sae un reflexo pola altura á que está colocado o cadro, pero sérvenos para comparala coa da anterior entrada, que era unha obra da exposición “Cézanne e o pasado”  no Museo de Belas Artes de Budapest en outubro do 2012.
Moitas grazas pola aportación.

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura

Outros pintores ademais de “O pintor do sombreiro de malvas” (II)

Ler “O pintor do sombreiro de malvas” é unha inmersión no mundo da pintura, non só de Van Gogh, senón doutros coetáneos:

Na páxina 47, dísenos que o dortor Gachet “é todo un entendido en arte e coñece a Pissarro e Cézanne.

PISSARRO (1830-1903) foi un dos iniciadores do Impresionismo. O maior dos pintores deste grupo que fundou ó seu regreso de Londres (onde coincidíu con Monet) xunto con este e máis  Manet, Renoir, Sisley e Guillaumin.

Na páxina do Museo Thyssen Bornemisa (onde hai unha exposición co título de “Impresionismo e aire libre. De Corot a Van Gogh”, desde o 5 de febreiro ó 12 de maio) podedes ver unha pequena biografía e obra de Pissarro.

Deste pintor, o museo ten previsto facer unha exposición monográfica no verán.

(Procedencia da imaxe)

No capítulo 16, chega “á pousada un novo inquilino que resultou ser tamén un pintor e holandés”, na páxina 80, Vincent preséntanolo ó presentarllo ó narrador:

“-Ah, estás aquí! -exclamou Vincent-. Deixa que che presente. Este é Anton Hirschig, un prometedor pintor da miña terra.”

ANTON HIRSCHIG (1867-1939). Este pintor holandés aloxouse na habitación contigua a Vincent Van Gogh desde máis ou menos o 17 de xuño do 1890 ata pouco despois da morte deste. Non se sabe se estaba recibindo clases do mestre. En tres das cartas de Van Gogh, cítase este pintor holandés. Van Gogh disparouse o día 27 de xullo e morreu o 29. Nas memorias de Adeline Ravoux esta fai referencia a el coma máis interesado nas rapazas ca na pintura.

Pissarro e Cézanne volven ser citados en palabras do anterior, na páx. 89,:

“-Escoitei falar da vila a un grupo de pintores nun faladoiro de París. Logo souben que mestres que eu admiro, como Pisarro ou Cézanne, pintaran estas marabillosas paixases e aquí me plantei.”

CÉZANNE (1839-1906) Podedes ler a ficha biográfica da páxina do Museo Thyssen. Nós deixámosvos unha das súas obras máis coñecidas “Os xogadores de cartas” do 1890-92 (lembrade que o 1890 é a época de Auvers de Van Gogh)

(Procedencia da imaxe)

No capítulo 22, presentasenos a Daubigny como pintor. “Nas sete semanas que Vincent lebaba en Auvers aínda non nos internamos no vizoso xardín de Daubgny, un afamado pintor morto anos antes.”

Máis adiante, Vincent ten intención de visitar á súa viúva: “Presentareille os  meus respectos a madame Daubigny e aproveitarei para ver os cadros do seu home e pintar unha vista do xardín.”

DAUBIGNY (1817-1878) Tamén está incluído na exposición “Impresionismo y aire libre”, xa citada, do Museo Thyssen (v. ficha biográfica)

Destacan as súas paisaxes fluviais, das que vos deixamos unha mostra sacada da Wikipedia

Por último, o gran ausente en “O pintor do sombreiro de malvas” é Gaughin (1848-1903). Este pintor postimpresionista, que desenvolveu gran parte da súa produción nas Antillas, á volta dunha viaxe ó Caribe expón na galería de Theo Van Gogh. Coñeceu ós irmáns Van Gogh no 1886 en París, e con Vincen vivíu de outubro a decembro do 1888 en Arlés, no sur de Francia.  Durante eses dous meses traballan e pintan xuntos, pero a convivencia non era boa a causa dos temperamentos excesivos de ambos. Isto propicia unha das explicacións do episodio do corte da orella de Vincent, do que non está claro que Gaughin fose o causante. Este  parece que se cansou de Van Gogh e deixouno, aínda que seguiron mantendo certa relación.

Deixámosvos o cadro de Gaughin, da época de Arlés, “Van Gogh pintando xirasois” (imaxe sacada da wikipedia)

E con isto rematamos as entradas referentes á pintura. Continuaremos coa música e a literatura proximamente. Lembrade que a reunión será a próxima semana (luns 6 de maio)

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura

Pintura en “O pintor do sombreiro de malvas” (I)

Os seguidores deste blog xa sabedes que aquí nos gusta relacionar diferentes artes: ás veces poñémoslle banda sonora ás obras, outras facemos un pequeno universo temático ou facemos, coma desta vez, un pequeno museo. A obra deste mes, ademais dunha historia apaixoante, é unha especie de visita guiada ó museo de Van Gogh da mán de Marcos Calveiro. Nós imos repasar esa visita e, humildemente e coa axuda da rede, engadir algúns datos. Temos o permiso do autor para facer as citas, o cal agradecemos. O número de páxina corresponde á edición de Xerais en tapa dura, do 2010. Agardamos que a alusión ás fontes non supoña ningún problema para as reproducións das imaxes.

Comezamos o percorrido:

Na páx. 9 tedes unha ilustración que nós relacionamos coa descripción do pintor da páx. 15 e ilustramos con esta imaxe:

Pàg. 9

“O forasteiro vestía pantalón e chaqueta brancos e gastaba un chapeu de palla. Portaba un fardel ao lombo e deixaba descansar no chan uns trebellos que non dei identificado dende a distancia.”

Na páx. 20  o narrador abraiase ante a rapidez pasmosa coa que o pintor enche un lenzo:

“Estaba apampado. Parecíame inaudito que aquel lenzo espido amosase agora, nun lapso mínimo, de escasos minutos, unha vista de varias casoupas cunha leira de ervellos florecidos diante, e uns outeiros ao fondo baixo un fermoso ceo branquiazul”.

Poderían ser estas as casas de Auvers?

(Procedencia da imaxe)

Na mesma páxina de onde sacamos a anterior imaxe, podedes atopar información sobre as últimas paisaxes pintadas por Van Gogh, picade sobre a procedencia da imaxe ou sobre as imaxes para vela.

casas en Auvers 2

Estas outras son Les Vessenots.

Na páx. 30 aparécenos un retrato do doutor Gachet:

dr. gauche con pipa 31

“Diante dos meus ollos apareceu unha pranchiña metálica na que gravara cun buril un fiel retrato do doutor dando unhas chupadelas da cachimba que xamais abandonaba e un misterioso papel dourado que envurullaba algo.”

A ilustración da páxina 32 do libro correspóndese con este “Retrato do dr. Gachet”:

pàg. 31

Na páx. 33 o narrador descríbenos a habitación do pintor:

“Visitei por primeira vez o cuarto de Vincent. Ocupaba a bufarda da pousada. Unha cama pequena, unha cómoda e unha mesiña articulaban aquel espazo mínimo, completado por un feixe de cadros arrombados contra as paredes. No teito, por un fachinelo, enxergábase o ceo azul intenso de Auvers.”

habitació

“Vicent pasara o día na casa do doutor. Pintara unha vista do xardín e almorzara coa familia.” (Páx.33)

(Picade sobre a imaxe para ver a procedencia e acadar máis información)

“-É marabilloso- afirmou Gachet ante o retrato dunha muller coa man apoiada na fazula, a carón dunha mesa ocupada por un libro.

-Pinteino durante a miña estancia no sur a partir dun debuxo que me fixo un bo amigo. O meu irmán garda un igual, pero con tonalidades rosas” (Páx. 33/34)

pàg. 34

pàg. 34 altre

“-Mire, ese que pode ver aí tamén pertence á mesma época -engadiu Vincent sinalando coa man un lenzo onde se lle vía desfigurado e cunha ollada que metía medo.”

orella

orella2

“Gachet observaba o autorretrato coa minuciosidade dun experto coleccionista. Eu agardaba que preguntase polo máis evidente do lenzo, algo que me chamara a atención no aspecto de Vincent dende o día en que me descubriu agochado entre a herba, e que aínda non me atrevera a preguntarlle.

-Hai que ser moi valente para retratarse así, con toda a crueza, sen ocultar nada. Que lle pasou na orella? -preguntou por fin o doutor con toda a naturalidade, satisfacendo así a curiosidade miña.

-É unha vella historia que agora non vén ao caso. Só lle podo confiar que todo sucedeu por causa dunha muller. Pero a peor parte de todo aquilo é o que non aparece no lenzo, aquilo que aínda me ferve dentro, aquilo que  me fixo vir na procura da súa axuda.” (Páx. 34)

Na páx. 37, describesenos outro cadro:

“Levabamos dende a mañanciña diante da granxa das irmás Cavaignac e, por volta do mediodía, Vincent xa case rematara o lenzo verderolo. Nel víase a casa das señoras co colmo do teito trazado con grandes brochadas verdes, unhas vides reviradas gabeando pola fachada branca e, achegándose a ela, as dúas irmás, unha diante e a outra máis afastada, apoiada no seu caxato. As velliñas, curiosas coma unhas nenas, aproximáronse onda nós para contemplalo tamén.”

Na páx. 41, temos outra descripción, neste caso do embarcadoiro:

“Fomos á ribeira do Oise, preto de Chaponval, e pasamos o día no merendeiro con embarcadoiro que alí había. Vincent pintaba as barcas que abalaban coa corrente manseliña do río, onde as longas pólas das árbores abeberaban sedentas polo solleiro. Dúas espelidas damiñas que vestían saias e blusas brancas e levaban grandes pamelas falaban co barqueiro. El explicáballes pacientemente os rudimentos da arte da navegación, pero as mozas semellaban máis interesadas no galanteo que no xeito de somerxer os remos na carapela da auga.”

(Procedencia da imaxe)

Na páx. 55, o narrador observa como o pintor pinta á luz da lúa:

“A noite está moito máis viva. Nela vense mellor as cores que polo día -dixérame Vincent.

Adeline e mais eu, sentados no chan, moi preto un do outro, contemplabamos cómo pintaba baixo o luar da madrugada. Levaba unha pequena candea prendida sobre a aba do seu chapeu de palla e colocara outras dúas máis grandes no cabalete, alumeando o lenzo, sobre o que ceibaba pinceladas coa mesma fogaxe de sempre.

…Aínda non podía crer que me atopase alí na compaña de Adeline, sós e baixo o ceo nocturno, arrodeados de medas de trigo”

Ilustramos este párrafo con este imaxe (aínda que non pintada en Auvers). A imaxe máis visitada na galería virtual de Google: Googleartproject, según unha noticia de fai unhas semanas.

(Procedencia da imaxe)

E continuamos a visita guiada:

Cando Vincent me comentou que decidira emprender unha excursión nocturna, estrañeime moito:

-Non poñas esa cara! Xa o fixen máis veces, alá no sur. Saía moitas noites a pintar as ateigadas terrazas dos bistrots ou a noite estrelada, que coma unha árbore florida deixa caer os seus pétalos escintilantes sobre as nosas cabezas.

-Pois ben escuros estarían os lenzos.

-Non, ao contrario: na escuridade hai unha viveza e unha luz case místicas. Polo día os nosos sentidos rebordan; teñen moito ao que atender. Mais pola noite concéntranse só naquilo que é esencial. Escudriñan as sombras e decátanse de calquera variación de cor ou intensidade.” (Páx. 55/56)

Sería esta unha desas terrazas?

terraza de noite

Na páx. 61, temos a igrexa de Auvers:

Vincent pintaba agora perante a igrexa unha figura dunha paisana cunha estraña vestimenta dirixíndose, quizabes, ao oficio das cinco.

-E iso?

-Unha muller, non a ves?

-Véxoa, si, mais vai vestida dun xeito moi raro.

-É unha pequena homenaxe.

-A quen’

-Á miña benquerida nai, Anna. Por iso leva touca, como as labregas holandesas da miña mocidade, como se entrase agora na igrexa onde celebraba o finado do meu pai, en Neuen.”

igrexa

(Picade enriba para vela máis grande e aquí para ter máis información)

“Pasamos a mañá nun prado, a carón dunhas acacias espiñentas. Vincent decidiu representalas nun pequeno lenzo. Pareceume que se demorara en exceso para retratar tan pouca cousa.” (Páx. 63)

(Procedencia da imaxe)

“Moi ben pintadas non parecían. Se me apuraba, nin semellaban vacas, senón unhas estrañas bestas pardentas.” (Páx. 71)

(Procedencia da imaxe)

Na páxina 84, Vincent pinta a Adeline, a filla do pousadeiro:

“Adeline apareceu aínda máis fermosa do que adoitaba. Pasara toda a mañá enfeitándose coa axuda da súa nai e agora ficaba sentada nunha cadeira de madeira. Levaba unha faldra anil cunha chaqueta a xogo cos últimos catro botóns abertos, deixando ver os encaixes brancos da súa blusa, e o seu cabelo douro recollido nunha coleta. Tiña a cute un chisco pálida e beliscara as fazulas un par de veces para arroibalas, un aceno que lle vira practicar moitas vecés á miña nai, e que me cativara.”

Retrato-de-Adeline-Ravoux

(Picar enriba da imaxe para vela máis ampliada e acadar información)

Outro retrato feminino é o da filla do doutor Gachet, na páx. 87 do libro aparece:

“…Vincent acudira á casa de Gachet para celebrar o vixésimo primeiro aniversario de Marguerite. Leváballe como agasallo un retrato dela que rematara uns días antes e que aínda non secara de todo. O lenzo acadaría ben o metro de altura, e nel víase á mociña cun vestido branco e rosa sentada nun tallo tocando o piano.”

Marguerite2

(Picando sobre a imaxe acadaredes información sobre o cadro)

No final do capítulo XIX, o pintor e o narrador van a Bessancourt para pintar o bosque, mentras Vincent pinta o mozo queda durmido e ó despertar, velaiquí o que ve:

“Freguei os ollos e espreguiceime. As noitebras comezaban a invadir o bosque. Debía de levar moitas horas durmido. Púxenme en pé e observei o lenzo.

caos e harmonía 2

(Procedencia da imaxe)

O bosque aparecía tal como Vincent o describira, coa excepción dunha parella collida do ganchete que ocupaba o espazo central do cadro, el con traxe negro e chapeu, ela cun vestido e diadema. Sorprendido por tan estraña presenza, pregunteille.

-E esa parella?

-…Son monsier Chaos e madame Harmonie, que veñen ao noso encontro.”

No comezo do capítulo 31 temos o seguinte:

“…tomou un pequeno respiro e unicamente concluíu un esquemático debuxo a tinta cun pinceliño. Nel víanse uns labregos cos que pasaramos o día no labor de mudar o colmo vello da súa casopa. Na angueira participaba toda a familia como un pequeno exército ben engraxado no que todas as tarefas estaban repartidas. O pai e o fillo ficaban sobre as escadas que estenderan sobre o tellado e dende as que comezaran a retirar a palla cediza guindándoa ao chan. Ás veces tentaban acertar na nai ou na filla, que corricaban embaixo dun lado a outro rindo pola chanza.”

Nós ilustramos o fragmento coas cabañas de Chanpoval:

(Procedencia da imaxe)

Na páx. 111:

“Ao lonxe, preto dunha gran meda, un feixe de mulleres traballaban nun prado co espiñazo dobrado. De improviso, detívose, montou o cabalete e puxo o lenzo enriba…2

“-…Prefiro pintalas así, a cegas, sen saber moi ben a que se dedican.

Levaba razón. Non sei se arrincaban malas herbas ou recollían chícharos. Traballaban devagar, mecanicamente…”

Non son un feixe, son dúas, pero ilustran o pasaxe:

(Procedencia da imaxe)

O gravado cun feixe de mulleres podedes velo picando aquí.

Na páxina 114 temos o famoso “Campo de trigo con corvos”:

“O lenzo repousaba sobre o cabalete xa case rematado e tan vivo e real como a paisaxe que se estendía ante mín. Só faltaba o detalle final, o que daría todo o sentido á composición, segundo asegurara logo de meditar unha hora diante do cadro.

-Preciso que os corvos voen espantados cara ao horizonte, como se fuxisen -afirmara, e para iso trouxera o revólver.”

(Procedencia da imaxe)

Ó final do capítulo, na páx. 116 acaba a descripción do cadro:

“Os corvos agrallaron asustados e botaron a voar, afastándose de nós. Mentres sostiña o revólver, Vincent, lixeiro, deu varias pinceladas negras aquí e alá sobre o lenzo. Logo, mesturou na paleta un chisco de branco e dous remuíños de fume xurdiron de socate sobre o ceo azul do cadro.”

Na habitación de Vincent (páx. 171) o narrador di:

“Nas paredes penduraban moitos dos lenzos e debuxos de Vincent: unhas casas brancas cos tellados de colmo, unhas pólas de castiñeira en flor, as irmás Cavaignac ante a súa casiña, o fermoso retrato azul de Adeline, un prado cunhas gavelas, a vista do Concello na pasada festa do 14 de xullo…”

(Picar sobre a imaxe para entrar en Artehistoria)

Con este cadro (que seguindo a lectura pintou para alonxarse do barullo da festa: “O balbordo atórdame. Aproveitarei para pintar un lenzo do Concello. O outro día rematei un debuxo que me ha de axudar; ademais, asomareime polo fachinenlo”, páx. 121) rematamos nós o post e coa cadeira baleira remata o libro (páx. 175)

Deixamosvos un enlace a un blog no que podedes atopar máis cadros de Van Gogh cun pequeno comentario:

Mitología y Arte

Outro enlace á Colección do Museo Van Gogh, de onde sacamos varias imaxes

Van Gogh Collection

e tamén o enlace á páxina ArteHistoria, da que nos servimos tamén para enlazar información e imaxes

Agardamos que difrutedes da lectura  do libro e da visita a este museo virtual.

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura