Arquivos mensuais: Xaneiro 2013

Cine en “El retrato de Carlota”

“La Cenicienta” é a película favorita de Carlota, película de animación baseada no conto clásico de Perrault e os irmáns Grimm. Aquí vos deixamos a ficha técnica da película e un fragmento

A película favorita da nai de Carlota é “Memorias de África”, (páx. 135) baseada na novela do mesmo nome da danesa Isak Dinesen. Novela e película á que xa lle dedicamos unha entrada a semana pasada, nas categorías de “A selva africana” e “Cine”

E a película favorita da tía Ángela é Moulin Rouge”, que nos leva tamén a unha entrada anterior,  na categoría “A selva africana” e “Cine”, pois citábase o célebre cabaret parisiense en “La gacela”.

Carlota cita estas tres películas referíndose ós  “bicos”. A propósito disto tedes este vídeo en youtube cos mellores bicos de cine (picade no enlace, xa que non se permite insertar o vídeo).

E para rematar esta entrada de cine, na páxina 47, Carlota cita implicitamente a película “La rosa púrpura del Cairo” de Woody Allen (Páx. 47). Película do 1975, da que vos deixamos a ficha técnica e o enlace por se queredes vela no youtube. Aquí insertámosvos unha escena:

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Recomendacións, Venecia

Literatura en “El retrato de Carlota”

Libros dentro dos libros. As veces os mesmos libros lévannos a outros libros, coma no caso destas obras e autores que se citan en “El retrato de Carlota”:

– De Ághata Christie  (“doña Ághata” que di a tía Ángela) a gran mestra do xénero policíaco,  Carlota leva para ler no avión  “El asesinato de Rogelio Ackroy” (páx. 8). Na biblioteca dixital da páxina “Ciudadseva” tedes os seus contos. Tamén podedes buscar algo dela na biblioteca.

Flaubert, o célebre autor francés creador de “Madame Bovary”,   é un autor que está lendo a tía de Carlota (páx. 19). Podedes atopar esta novela e a película na sección de “Cine e literatura” da biblioteca do Val do Tea.

Giacomo Casanova (páx. 23) é un escritor, erudito, filósofo e aventureiro veneciano sobre o que escribíu a tía de Carlota, pero é tamén coñecido pola súa faceta de seductor e home de vida licenciosa e disoluta.

Oscar Wilde El fantasma de Canterville (Esta obra cítase na páx. 43 ). Podedes collela na biblioteca ou, se o preferides, lela online, picando sobre o título. Deste autor dublinés xa fixemos unha entrada neste blog (a do 20 de decembro)  na que falamos del, de James Joyce e Samuel Beckett.

Henry James. Otra vuelta de tuerca é a obra que Carlota leu no instituto e que vós podedes ler online picando sobre o título.

Lord Byron e Sthendal tamén se citan na páx. 77, sen facer referencia a ningunha obra concreta.

Do francés  Sthendal, podedes acceder desde a  páxina de “Bibliotecas Virtuales” a algunha das súas obras máis famosas coma “Rojo y negro”

Lord Byron é como lle chaman os alumnos/-as ó profesor Hugues en “La gramática del amor” de Rocío Carmona (tedes o libro na biblioteca do centro) pois o poeta inglés é o representante do romanticismo máis exarcerbado. Nós recomendámosvos a lectura dos poemas que podedes atopar nesta páxina “A media voz”, de onde sacamos este que se titula “La gacela salvaje” e nos recordou o libro de lectura do mes anterior:
La gacela salvaje en montes de Judea
Puede brincar aún, alborozada,
puede abrevarse en esas aguas vivas
que en la sagrada tierra brotan siempre;
puede alzar el pie leve y con ardientes ojos
mirar, en un transporte de indómita alegría.

Pies ágiles también y ojos más encendidos
aquí tuvo Judea en otros tiempos,
y en el lugar del ya perdido gozo,
más bellos habitantes hubo un día.
Ondulan en el Líbano los cedros, mas se fueron
las hijas de Judea, aun más majestuosas.

Más bendita la palma de esos llanos
que de Israel la dispersada estirpe,
pues echa aquí raíces y se queda,
graciosa y solitaria:
ya su suelo natal no deja nunca
y no podrá vivir en otras tierras.

Mas nosotros vagamos, agostados,
para morir muy lejos:
donde están las cenizas de los padres
nunca descansarán nuestras cenizas;
ya ni un solo sillar le queda a nuestro templo
y en trono de Salem se ha sentado la Burla.

Versión de Màrie Montand

-E rematamos con Catulo de Verona, poeta latino do século I a. de C. Poeta que sorprende a Carlota e a Ferrando pola súa modernidade con este poema.
Vivamus, mea Lesbia, atque amemus,

rumoresque senum severiorum

omnes unius aestimemus assis.

Soles occidere et redire possunt:

nobis cum semel occidit brevis lux,

nox est perpetua una dormienda.

Da mi basia mille, deinde centum,

Dein mille altera, dein secunda centum,

Deinde usque altera mille, deinde centum.

Dein, cum milia multa fecerimus,

Conturbabimus illa, ne sciamus

Aut ne quis malus invidere possit,

Cum tantum sciat esse bassiorum.

Vivamos e amemos, querida Lesbia,

e non fagamos caso dos comentarios dos vellos intransixentes

os días poden sucederse,

pero para nós o día é un breve espazo

e a noite para dormirmos eternamente é eterna.

Dame mil bicos, e despois cen,

e despois outros mil e outros cen mil,

E, sen parar, ata chegar a mil máis, e despois cen.

Finalmente, cando teñamos dado tantos milleiros,

darémolos ó esquecemento, para non recordalos,

E para que ninguén sinta envexa

ó saber que entre nós houbo tantos bicos.

O compositor alemán Carl Orff sobre material poético deste latino creou os xogos escénicos sobre os amores de Catulo e Lesbia, chamados “Catulli Carmina” e o concerto escénico “Trunfo de Afrofita” no que musicaliza os poemas de Catulo sobre o matrimonio.

Aquí vos vai o “Vivamus mea Lesbia ” musicado:

Deixámosvos tamén o brevísimo “Odi et amo”, texto latino, tradución e versión musicada:

“Odi et amo. Quare id faciam,

Fortasse requiris. Nescio,

sed ita fieri. Sentio et excrucior.”

Odio e amo. Por que o fago,

acaso preguntes. Non o sei,

pero é así. Sinto e sufro.

Neste arquivo PDF (Poemas de Catulo)  tedes os poemas que os compañeiros de 2º de bacharelato están lendo como parte do temario de selectivo.

Engadimos outra versión, de última hora,  máis moderna de Keith Massey

E xa que esta entrada vai de literatura, non podemos deixar de mencionar as alusións ós tópico literarios: “carpe diem”, “collige, virgo, rosas” da páx. 15. Onde se fala de flores (magnolios, rosas, de cores laranxos e lilas) e falando dun dos misterios das rosas, da súa fugacidade, introdúcenos no tópico literario do “carpe diem”.

Das moitas presentacións que hai en rede sobre os tópicos literarios, elixín insertarvos esta do “Club de los seis” que me pareceu moi interesante polos fragmentos con que exemplifica cada un. Para os que non teñades a sorte de que vos explique literatura Esmeralda, de quen poderíades aprender moito máis sobre este tema, deixovos aquí esta presentación. Co teu permiso, Esme!

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Música, Recomendacións

Mitoloxía en “El retrato de Carlota”

Hai unha expresión que a tía Ángela utiliza reiteradamente para amosar sorpresa: “¡Por Baco!”,  di na páx. 46 e outras.

Os latinos tamén dicían “Por Hércules!”, facendo mención neste caso o heroe mitolóxico, ou tamén “Por Cástor!, referencia neste caso a un dos xemelgos: Cástor e Pólux.  Por Xúpiter!,  tamén é outra expresión clásica, é vos o que ten ter moitos deuses, pódese xurar e perxurar con moita variedade.

A tía Ángela fai referencia ó deus Baco, o Dioniso grego, deus do viño, das festas, disque tamén das orxías (bacanais)

Se picades nesta páxina podedes atopar información sobre Baco e outras divinidades romanas. Deixámosvos unha das representacións pictóricas de Baco máis famosas. O deus ocupa un lugar destacado neste cadro de Diego Velázquez, “Os borrachos” , tamén chamado “O trunfo de Baco”

(Procedencia da imaxe)

Cando Ferrando e Carlota van á illa de Murano, a travesía polo mar cheo de néboa recórdalles á Lagoa Estixia (páx. 117) e a Barca de Caronte (páx. 132).

Estas alusións ó inframundo relaciónanse coa illa de Sant Michel, cemiterio veneciano, daí que esta illa tamén se coñeza co nome de “illa da morte”.  Nesta páxina “sobre leyendas” podedes atopar información sobre estos lugares e personaxes.

A lagoa Estixia era a lagoa infernal que habían de atravesar as almas unha vez se separaban do corpo ó morrer. Caronte era o barqueiro encargado de levalas. As augas desta lagoa separaban o mundo dos vivos do dos mortos. Caronte, palabra de posible orixe exipcio, que significa barqueiro, era o encargado do transporte. Só permitía o paso dos que recibiran sepultura, de non ser así, as almas habían de vagar cen anos pola beira da lagoa. Cobraba un prezo pola pasaxe, por iso os mortos eran enterrados cunha moeda na boca.

Picando sobre esta imaxe do cadro de Joaquim Patinir, “El paso de la laguna Estigia”, que está no Museo do Prado, podedes acceder a unha páxina interactiva na que picando sobre cada detalle da imaxe tedes información sobre os personaxes. (Botádelle unha ollada!)

(Procedencia da imaxe)

Deixar un comentario

Arquivado en Venecia

“El retrato de Carlota”. Ana Alcolea (I)

Lectura do mes de febreiro é “El retrato de Carlota” de Ana Alcolea, e con esta novela imos viaxar ó norte de Italia, a Venecia, aproveitando que estamos en época de entroido.

(Procedencia da imaxe)

Esperamos que esta  vos guste. Está protagonizada por Carlota, unha estudante de 4º da ESO que vai pasar unhas vacacións de antroido a Venecia, onde vive, nun palacete renacentista a súa tía escritora. Durante a súa estancia e estimulada pola imaxinación da súa tía, Carlota intenta aclarar en compaña dun xove músico, protexido da súa tía, cales foron as estrañas circunstancias da morte da súa bisavoa. Son uns días moi intensos, de amor, intriga, paseos pola cidade dos canais.

P1100820

(Foto de Juan)

Nós manexamos a edición de Anaya. Tedes unha guía de lectura moi interesante nesta editorial.

Nós iremos facendo a nosa propia guía e, coma sempre, primeiro imos situarnos xeograficamente.

(Procedencia da imaxe)

Desta vez non é difícil situar Venecia, a cidade dos canais, ó norte de Italia. Podedes ver o plano máis amplio da cidade neste enlace.

Podedes ir buscando os lugares polos que pasea Carlota:

Aeroporto Marco Polo “Esa fue mi primera impresión de Venecia, que todo flotaba sobre el mar, hasta los aviones” (páx. 8 da edic. de Anaya)

P1100737

(Así flotaban os avións sobre Venecia para Juan)

Estatua ecuestre do Condotiero Colleoni no campo de SS Giovanni e Paolo.

(Procedencia da imaxe)

Cemiterio de Sant Michel, situado na illa do mesmo nome, tamén chamada “illa da morte”

Illa de Murano, famosa polas súas fábricas de vidro.

Non se pode mentar Venecia sen mentar os seus canais e o seu carnaval, que inspiraron a todo tipo de artistas: escritores, músicos, pintores…

P1100943

(Foto de Juan)

Pechamos esta entrada  ata o luns (día da reunión do club, a unha semana para o luns de antroido) con dous  vídeos:

  -Un do “Carnaval de Venecia” de Paganini.

-Outro, un pequeno documental sobre a cidade.

Deixar un comentario

Arquivado en Venecia

O Carnaval de Venecia e “El retrato de Carlota”

Onte, en Venecia, deuse o tiro de saída que marca o comezo do carnaval veneciano 2013. Nós ímonos introducir no Carnaval e en Venecia da mán de Ana Alcolea, con “El retrato de Carlota”. Durante a próxima semana iremos facendo as entradas pre-reunión que nos axuden a ampliar a lectura do libro e nos dean ideas para comentar na reunión do luns día 4 de febreiro.

Estade, pois, atentos e atentas ás entradas e vémonos o luns día 4.

“A vida en color” é o tema do carnaval de Venecia. Animádevos a levar un bon colorido á reunión, podedes ir con máscara, disfraz ou como vos veña en gana. As reunións do club sempre son informais, pero moito máis en entroido.

Deixar un comentario

Arquivado en Avisos, Entroido, Venecia

Máis cine en “La gacela”

“(…) Tras ocho horas y media espantosas apareció en el horizonte una pequeña ciudad. La avioneta volaba ahora muy cerca de las copas de los árboles. La sombra del avión, grotescamente deformada por la luz del crepúsculo, precedía al aparato por encima del techo de hojas. El Wamba estaba inmóvil, sus aguas parecía detenidas. Desde el río, el piloto puso rumbo hacia la pista de aterrizaje situada más allá de la ciudad.(…)”.

La gacela, editorial Anaya

Así se nos describe na novela unha parte ( diminuta) de África, dende unha avioneta. Tamén en Memorias de África podemos atisbar a beleza dese continente desde unha avioneta. Velaquí unha ollada aérea:

A película, dirixida por Sidney Pollack está baseada na novela homónima de Isak Dinesen (podedes atopar as dúas, libro e película na biblioteca). O verdadeiro nome da autora era Karen Blixen. Se queredes máis información sobre a mesma podedes pinchar aquí.

A novela, publicada por Alfagura, comeza así:

” Yo tenía una granja en África, al pie de las colinas de Ngong. El ecuador atravesaba aquellas tierras altas a un centenar de millas al norte, y la granja se asentaba a una altuta de unos  seis mil pies. Durante el día te sentías a una gran altitud, cerca del sol, las primeras horas de la mañana y las tardes eran límpidas y sosegadas y las noches frías.

La situación geográfica y la altitud se combinaban para formar un paisaje único en el mundo. No era ni excesivo ni opulento; era el África destilada a seis mil pies de altura, como la inmensa y refinada esencia de un continente. Los colores eran secos y quemados, como los colores en cerámica. Los árboles tenían un follaje luminoso y delicado, de estructura diferente a la de los árboles en Europa;no crecían en arco ni en cúpula, sino en capas horizontales, y su forma daba a los altos árboles solitarios un parecido con las palmeras, o un aire romántico y heroico, como los barcos aparejados con las velas cargadas, y los linderos del bosque tenían una extraña apariencia, como si el bosque entero vibrase ligeramente. Las desnudas y retorcidas acacias crecían aquí y allá entre la hierba de las grandes praderas, y la hierba tenía un aroma como de tomillo y arrayán de los pantanos; en algunos lugares el olor era tan fuerte que escocía las narices.(…)”

A sensualidade e beleza dese continente recóllense tanto na novela como na película. Pollack tamén se recrea nas descripcións sensitivas da paisaxe pulcramente “enmarcadas” nunha excepcional banda sonora (non en vano lle concederon varios  Oscars,  á mellor banda sonora e mellor fotografñia, entre outros).

Neste contexto desenvólvese a historia de amor entre Karen Blixen e o cazador  Denys Finch.  Tamén se deixa ver o colonialismo sufrido polo continente africano nas mans dos refinados europeos que se criticaba en La gacela. Nesta caso a crítica é máis velada.

Se visitastes a granxa de La gacela, quizás vos guste a de Karen Blixen.

Seguir lendo

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana, Cine, Recomendacións

“Sete casas en Francia”. Bernardo Ataxaga

Un libro ambientado no mesmo lugar onde se desenvolve a acción do noso libro do club do mes de xaneiro, o antigo Congo Belga, é “Sete casas en Francia” de Bernardo Atxaga publicada no 2009. No 2012 a revista norteamericana Publishers Weekly escolleu a edición estadounidense de Siete casas en Francia de Bernardo Atxaga coma unha das mellores novelas do 2012. Está publicado en galego por Faktoria K de libros. En castelán por Alfaguara. De feito, creo recordar que esta obra foi publicada á vez nas 4 linguas do estado (euskera, català, galego e castelán)

Portada de Siete casas en Francia

Foi libro do club de lectura de adultos fai uns anos e temos exemplares nas dúas linguas na biblioteca.

A tradución ó galego de Ramón Nicolás, foi considerada como mellor libro na sección de tradución para adultos en 2009.

Se vos animades con el, podedes ler sobre o libro e o autor neste enlace de “El país”

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana, Recomendacións