Arquivo por etiquetas: Reunións

Reunión en torno a “O vello e o mar”

O luns 5 de maio tivemos a reunión do club para ver a película baseada na novela de Hemingway , que era a nosa lectura do mes. Non nos deu tempo a ver o final da xenial interpretación de Anthony Queen, pero igualmente disfrutamos da película tanto coma do libro. Na nosa humilde opinión, nunca unha película supera a un libro; no mellor dos casos, algunhas iguálano, outras nin se aproximan (no caso de que non o destrocen), pero “O vello e o mar” non é destas últimas, senón das que igualan e/ou complementan o libro. Se este nos fixo sentir a angustia do home na loita terrible e implacable contra a natureza, a película fíxonos sentir o mesmo, esa sensación de estar moitas veces do lado dalá da pantalla, co sal pegañento nas man.1141642195O_vello_e_o_mar_peq[1]Temos na biblioteca a edición de Galaxia, coa tradución de Carlos Casares. Tamén podedes lelo online neste enlace.

A película tamén a temos na biblioteca. Como mostra enlazamos o vídeo que aparece en youtube, por se non queredes quedarvos sen os 5 minutos finais.

Desta reunión non temos fotos, deixámolas para a sesión final, pois xa nos acercamos ó final desta andaina. O proxecto do club de lectura deste ano, coma a traxectoria vital de Santiago e a de Emilio e os seus amigos (os protagonistas da nosa próxima lectura), chega ó seu final. O luns 2 de xuño reunirémonos para ver a versión cinematográfica de “Arrugas” de Paco Roca. Deixamos para o final esta obra porque os seus protagonistas están no final das súas vidas e tamén porque é unha obra moi livián, no sentido de que se le moi rapidamente ó tratarse dunha novela gráfica, pero tamén moi profunda, pois lévanos a unha reflexión moi fonda sobre os nosos maiores.

Xa que as dúas últimas sesións do club de lectura “van de cine”, quizáis sería bo reunirnos para pechar o club e falar do conxunto das lecturas  e do desenvolvemento do proxecto  o luns 16 de xuño. Parécevos ben? Ide pensando en que lecturas vos gustaron máis, cales vos sorprenderon,  cousas que saíron ben neste proxecto,  cousas que non saíron tan ben e se poden mellorar e outras ideas para futuros proxectos.

Tamén podedes traer algunhas suxestións lectoras para o verán, de acordo?

 

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Recomendacións

“Estaciones de paso”

O luns 7 de abril fixemos a”reunión- estación”. Leva ese nome porque tocaba comentar Estaciones de paso e porque se convertiu nunha estación para dar o paso á construción de libros artesanais.

O certo é que da novela non comentamos moito porque nos adicamos, sobre todo, a facer libros (actividade que enmarcamos nas que realizamos para conmemorar o Día do Libro). Xa daremos conta noutra entrada do que deu de si este obradoiro “libresco” poéticamente correcto.

Nesta deixamos unhas fotos dalgúns lectores co libro e tamén algunha opinión dos mesmos:

Luis e o budin de "Receta de verano"que non tivo, por certo, nada de éxito.

Luis e o budin de “Receta de verano”que non tivo, por certo, nada de éxito.

Gema e Estaciones de paso.

Gema e Estaciones de paso.

Gema, que le con elegancia e maxestuosidade, desta vez non puido ler a obra completa porque tiña exames, di dos relatos que leu: “A primeira historia gustoume e lembroume a outro libro No somos los únicos que llevamos este estúpido apellido, de Marie Aude Murail, porque ambos falan da superación. A segunda historia, a dos touros, gustoume máis cá primeira, sobre todo polo vocabulario xa que non emprega tantas palabrotas.”

Guille posando coa obra de Almudena Grandes

Guille posando coa obra de Almudena Grandes

Os fermosísimos ollos de Guille non atoparon nada que lle gustara na obra. Di que é o libro que menos lle gustou de todos os que lemos no club. Das cinco historias só lle agradaron as dúas primeiras.

Nota: o libro que lembrou Gema estará en breve na nosa biblioteca.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Actividades

“A punta de pistola” na reunión

O luns tivemos a xuntanza lectora para comentar a novela A punta de pistola, como ben sabedes.

                                                            (Procedencia da imaxe)

A pesar de ser un pouco máis alterada cás anteriores (a culpable será a primavera) non por iso deixou de ser fructífera.

Comezamos vendo unha pequena entrevista ao autor a propósito da xénese e escritura desta novela. Podedes vela aquí. Soubemos que se trataba dunha historia que partiu dun suceso real acontecido en Vigo: unha parella secuestra aos seus fillos (que estaban nun centro de acollida) a punta de pistola. Na entrevista Fran Alonso tamén comenta que se trata dunha novela serial, isto é, foi publicada por entregas no xornal A voz de Galicia. Trátase, polo tanto, dunha novela por entregas cuxa estrutura vén determinada por esta condición.*

Para vertebrar a reunión partimos de dous textos: este estudo da novela elaborada por Xerais e estoutro artigo de Francisco Martínez Bouzas. **

No primeiro dos documentos hai un fragmento asinado por Manuel Rodríguez Alonso no que se di: “Parécenos moi valiosa para afeccionar á lectura ao alumnado dos cursos da ESO”. E como moi ben dixo Gema, “diso teriamos que falar nós, os alumnos da ESO”. Entón, que falen eles. Esta foi a lectura que eles fixeron.

Deu bastante de si o debate arredor da estrutura da novela. Ben é certo que lles resultou moi curioso que se tratase dunha novela serial (feito que axilizaba a narración) pero non acabaron de ver a técnica do contrapunto empregada (contar historias paralelas que conflúan ao final que eles consideraron moi brusco, por certo). Na opinión de moitos deles (Guille, Christian,Gema…) a unión entre as tres historias resultaba forzada. Luis incluso empregou unha metáfora para ilustrar esta idea “se a historia fose un fío ao final teriamos unha maraña”. Iago consideraba que os pasos dun capítulo a outros eran de “transición rápida” o que aportaba,iso si, moita velocidade e dinamismo á historia, feito que  estes nosos bos lectores relacionaron rapidamente co  cine.  De feito Gema e Luis manifestaron que “parece unha película e quedaría mellor se fose unha”.  Esta rapidez en canto á estrutura foi, por certo, o que máis lle gustou a Jorge, que a leu con moito gusto.

Outro aspecto no que repararon moitos foi na maneira de falar dos personaxes, que fai, efectivamente, a obra máis verosímil. A Gema resultoulle extraño atopar nun libro palabras mal sonantes. Pero, como ían falar unhas persoas con corrección se ían secuestrar aos seu fillos? apuntou Pedro.

Polo que se refire aos temas, enumerounos Iago moi ben:  a desestruturación familiar e a superación persoal.  Neste senso Gema engadiu tamén a “ruptura de barreiras” que fixeron (e fan) algunhas mulleres. Outros, coma Gullie, fiaron máis fino e atoparon o tema da traición na figura de Lolo. Estades vós de acordo? Engadides algúns?

* Algúns famosos escritores que tamén publicaron obras por entregas foron Benito Pérez Galdós ou Emilia Pardo Bazán. Do primeiro destaca, entre outras, La desheredada (que podedes atopar na biblioteca) e da segunda Aficiones peligrosas.

 

)

 

Darío Villanueva fala das novelas por entregas da autora galega Emilia Pardo Bazán

 

** Se clicades aquí atoparedes máis estudos da novela.

Deixar un comentario

Arquivado en Recomendacións

Reunión inicial

Este luns tivemos a primeira reunión do BiblioTea. O club lector deste curso está formado polos seguintes lectores: Jorge, Christian e Iago, que recuncan, e novas adquisicións que son: Guille, Javier, Luis e Gemma. Aquí os temos a todos á beira da exposición de biografías que fixemos na biblioteca, pois esta primeira reunión falamos de biografías.

100_4146_resized

 E así estaban de atentos os nosos lectores cando Xoán Carlos, o coordinador da biblioteca, lles falou da pequena biografía de Sarmiento, publicada por A  Nosa Terra, que Xoán Carlos nos trouxo á reunión e coa que el coñeceu a este importante e interesante, aínda que en certo modo ignorado, intelectual.

100_4147_resized

Tamén nos incluíu na nosa miniexposición o libriño de biografías “Doce grandes científicos” de Mª Milagros Villanueva Rodríguez, publicado por edicións Lóstrego, na colección Doce Grandes.

100_4133_resized

A biografía é o xénero por excelencia que fai un percorrido pola vida dunha persoa. Temos autobiografías, memorias, diarios que son diferentes tipos de escritos que nos contan a vida dunha persoa. Tamén hai pseudobiografías que nos contan só momentos da vida dunha persoa, pero momentos determinantes que nos dan unha perspectiva da vida completa.

Leunos Gemma (coa súa precisa e preciosa dicción) o capítulo dedicado a Isak Dinesen, pseudónimo de Karen Blixen (picando sobre o nome tedes a biografía virtual da autora de “Memorias de África” na páxina de Javier Marías), que está incluído no libro que nos trouxo Esme:” Interior azul”  de Anna R. Ximenos.

Da película homónima e do libro de Isak Dinesen, xa falamos neste blog (picade aquí para lelo)

En realidade calquera novela é unha biografía. Que importa se o personaxe é real ou ficticio, se naceu fisicamente ou da imaxinación dun escritor! Hai algúns que cobran tanta forza que podemos chegar a ver como máis reais ca moitas das persoas que nos rodean.

Hoxe quedamos xa para o primeiro luns de novembro e daquela viremos todos co libro de Amélie Nothomb, “Metafísica de los tubos”, lido e prestos para comentalo.

(Procedencia da imaxe)

De Amélie Nothomb xa fixemos varias recomendacións neste blog, de feito temos unha etiqueta no blog para ela. Esta autora, aínda que escribe libros de ficción, fai neles moitas alusións autobiográficas e, de feito, “Metafísica de los tubos”, pretende ser unha autobiografía da autora ata os 3 anos. Que parte de ficción e que parte de realidade hai no libro, xa o comentaremos na reunión.

Xa vos dixemos, ós participantes no club, que é un libro que vos pode resultar un pouco difícil, pero esa será a nosa “proba iniciática” para formar parte do BiblioTea.

Ó longo da vida, ás persoas xúrdennos diferentes retos. O proxecto lector do club deste ano ten que ver coas etapas da vida, polo que nós tamén vos iremos poñendo retos. E para comenzar, que hai máis difícil que o nacemento? Non nos lembramos, pero é un acto ben traumático. Saímos a este mundo chorando, gritando e se non é así, fannos chorar cun bon cachete. Así que, tamén o nacemento do club deste ano ten que ter certa dificultade. Non vai ser un parto fácil dixerir á Amélie Nothomb de “Metafísica de los tubos”, pero vai merecer a pena.

Agardámosvos o 1º luns lectivo de novembro.

2 Comentarios

Arquivado en Recomendacións

Reunión: “A cidade en chamas”

100_4061_resized

Onte, despois de varios cambios (un festivo local, unha excursión), tivemos a reunión do club de lectura. Non sei se os cambios antes mentados ou a elección do libro para a última sesión (iso das chamas a final de curso, cando xa todos estamos “queimados”!), o caso é que asistiron só Iago, Christian, Paula e Antía, ademais das mediadoras, claro. Pero, curiosamente, foi unha das mellores reunións: tranquila, cordial, falando cada un cando correspondía e escoitando ós demais (o que queira entender que entenda). Arriba podedes ver como tiñamos preparada a biblioteca para a reunión.

100_4062_resized

Esta foi a nosa viaxe particular polo mundo, e polo mundo dos libros. Na foto tedes os libros lidos durante o curso, esta exposición é a previa á guía de lectura do verán, que poñeremos proximamente no blog e unha mostra na biblioteca: “As bicicletas son para o verán. Os libros tamén”.

100_4063_resized

Comezamos a debullar algunhas opinións sobre o libro, que Iago calificou de “raro”. Como levamos todo o curso escoitando esta palabra referida a moitos libros, por parte de membros do club, e ningún deles nos definíu moi ben o seu significado, lanzamos desde aquí a pregunta. Que é un libro raro? Cales son os parámetros para definilo coma raro?

Paula e Antía non leran o libro enteiro. Christian e Iago, non só o leran, senón que facendo o reconto final foron dos que leron todos os libros de cada unha das sesións (“diso se trata, non?”, dixo Iago coa súa habitual espontaneidade e convicción). Estes dous rapaces si que deron a volta ó mundo. Antía, asistíu a todas as reunións e, aínda que non leu todos os libros (ela é máis de libros de ficción, fantasía), recoñece que os lerá nun futuro.

A pesar do “raro” do libro, lérono con detenemento, parece, aínda que ás veces entre ida e volta de Heller a toda velocidade coa súa bicicleta polas rúas de New York, os lectores se perderan un pouco.

A Christian sorprendeuno que houbese un traballo coma o de Heller: “mensaxeiros de noticias”. Despois de aclarar que estes americanos teñen de todo, outra sorpresa de Christian é a de que utilicen este servizo só estranxeiros. Sorpresa que non afectou a Iago, que di que os que viven alí, xa se dan as noticias eles mesmos, sen intermediaros.

Heller, o protagonista da nosa novela, ten unha sensibilidade especial para dar as malas noticias, por iso sempre lle toca anunciar as desgrazas, pero cando el se ve implicado emocionalmente coa persoa que recibe a noticia cóstalle máis (?)

Quizáis o feito de que os pais non se preocupan moito del, ou ó menos están lonxe (el vive cos avós), o fai máis sensible á dor dos demais. Iago é tallante cando di que os “pais non querían ó fillo”, por iso o deixaron cos avós, mentras eles fan labores de voluntariado noutros países.

Ben, para entender todos estes comentarios, igual é mellor que os que non o lestes, leades o libro. É unha noveliña cuxa trama se desenvolve en moi poucos días (a ver se algún lector nos di exactamente cantos días dura a acción), e a un ritmo trepidante, coma trepidante é o ritmo ó que se move o protagonista na súa bicicleta, sorteando todo tipo de obstáculos (incluso un policía borde) na cidade de New York. Novela de “planos cinematográficos”, que diría un crítico, o cal traducido á linguaxe do club é que “parece que estás nunha película”.

Podemos sacar proveito da obra desde o punto de vista social fixando a atención no tema da inmigración (o tema dos ilegais), o abuso de poder por parte da policía, incluso o diferente posicionamento de membros deste corpo con respecto ó seu traballo.

Podemos fixarnos nas relacións interpersoais que se establecen.  Entre os compañeiros de traballo de Heller; entre el e unha moza á que lle custa acercarse; a amistade intensa e incondicional de Heller con Salim, aínda que de diferentes idades. A de Salim co policía retirado, aínda que de condicións diferentes pero cunha orixe semellante. A dos inmigrantes entre si.

O afán de superación está patente en toda a obra, pois o protagonista, mentras traballa de repartidor, entrénase para o Tour de Francia, no que quere bater diversos records, aínda que ese afán competitivo non pasa por enriba da amistade: Heller non dubida en empregar os seus aforros para axudar a Salim.

Ademais de viaxar a New York onde se desenvolve a acción principal, podemos achegarnos a Istambul  (minoría kurda, situación da muller) onde queda o pasado máis lonxano de Salim. E se fiamos máis fino ata podemos ir á China, a Chile, onde diferentes personaxes teñen unha historia que deixaron atrás por tratar de achegarse ó soño americano.

100_4064_resized

E despois destas consideracións xerais do libro, aquí vos queda o retrato dos que chegaron ó final da viaxe e esperamos que emprendan outra con nós, se cadra, o ano que vén.

O libro máis valorado do club, entre estes catro campeóns foi “El retrato de Carlota” e “El niño que vivía con los avestruces”. Os menos (que pena!) “Sagarmatha” e “Frida”. As  mediadoras non dicimos nada, dixérono eles.

Non haberá xa máis reunións, pero nos días vindeiros iremos dando conta dalgunhas recomendacións lectoras para o verán, antes de pechar o blog. E aínda que nos tomemos un descanso blogueiro, seguiremos lendo e viaxando no verán.

Acabamos a entrada cunha cita de Imma Monsó, que é unha “frase do día de Minimàlia” e á que nós engadimos algo:

Escriure sobre un lloc és viatjar-hi literàriament”.
Imma Monsó (Lleida 1959)

“Escribir sobre un lugar é viaxar alí literariamente”, ó que nós engadimos “…e ler sobre un lugar, tamén”

1 comentario

Arquivado en A cidade en chamas, Nova Iorque, Recomendacións, Turquía

Despois da reunión: “O pintor do sombreiro de malvas”

 

100_4056

Onte reunímonos na biblioteca (que, como podedes apreciar na foto, decoramos para a ocasión) para falar de “O pintor do sombreiro de malvas”.O paquetiñó dourado co que lle demos o toque persoal á reprodución de Van Gogh non foi difícil adiviñar o que contiña.

100_4057

 

100_4058

Logo de pasearnos polo noso museo Van Gogh particular (v. entrada correspondente) comentamos un algo do libro, pero, salvo apreciacións coma a de Pedro de que o narrador é un “narrador testigo” e a lectura , por parte de Carme, do contiño “Un ramo de girasoles” do libro “Cuentos de cuando yo era”, que nos levou Esme, toda a reunión xirou en torno á pintura e ó personaxe de Van Gogh (“bo, loco e raro, que falaba pensando as cousas” apuntou Christian)

Ah! Iago a apuntou que lle gustara máis este libro ca “Palabras de auga”, que tivo que ler para a clase. A Jorge pareceulle que se podía ver ó autor dos dous libros reflectido na linguaxe de ambos (“usa palabras pouco habituais”, dicía.)

100_4054

 

E despois de dar boa conta do chocolate, de falar sobre o libro e incluso enredar demais, coma sempre, quedamos emplazados para a lectura de “A cidade en chamas” co que poñeremos fin á nosa Odisea deste ano.

Deixamos na biblioteca esta miniexposición (sen o paquetiño, claro) e nos próximos días publicaremos unha entrada con máis obras de Marcos Calveiro.

Vémonos o día 10 de xuño. Lémonos antes.

Deixar un comentario

Arquivado en Pintura

Despois da reunión: Frida Kahlo

O pasado luns tivemos a xuntanza cos lectores da novela Frida Kahlo(una historia posible). Como é costume, fixémola á hora do xantar mentras viamos a película  Frida, de Julie Taymor.

( Procedencia da imaxe)

Aquí queda algunha mostra dos lectores mergullados na vida de Frida.

frida 006

Como non nos deu tempo a rematar de ver a película, déixamola aquí, por se queredes coñecer como se desenvolve a película(e a vida da artista).

Quédavos tamén unha suxestión lectora: o Diario de Frida Kahlo, un íntimo autorrretrato

( Procedencia da imaxe)

Na vindeira xuntanza, seguiremos con pintores. O libro elixido é O pintor do sombreiro de malvas, de Marcos Calveiro.

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Frida Kahlo

Libros preferidos dos integrantes do BiblioTea

Laura: “Os piratas da illa Esperanza”

piratas

Christian: “Skulduggery Pleasant”

Skulduggery

Yago: “El diario de Greg”

Greg

Agora veñen as “moccianas”

Alba: “A tres metros sobre el cielo”

tres_metros

Paula: “Tengo ganas de ti”

tengo_ganas_gran

Aida: “O neno do pixama a raias”

O-neno

Jorge: “Hoyos”

hoyos

Antía, Carla e Pedro non se atreven a falar dun libro preferido, como ten que ser, que é iso de UN LIBRO  preferido?, a un bo lector cústalle tanto decantarse por un libro!

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Recomendacións

Reunión en Venecia.

E chegou o día de reunirnos en Venecia, ou no Val do Tea en torno a “El retrato de Carlota”

P1110319

(Foto de Juan)

E tamén chegou o día de poñernos de Entroido.

100_3993

Unha entroidada máis foi poñer na biblio o cadro da Mona Lisa con antifaz, pois non tiñamos o retrato de Carlota.

Da entroidada nin se decataron moitos dos que entraron en tropel a tomar o chocolate, que non era o do Floriani,  pero tampouco os lectores eran máscaras venecianas.

100_3995

A pequena selecta que fixo Esme de “libros de entroido” terédela na biblioteca, por se queredes botarlle unha ollada (os títulos poderedes velos nunha próxima entrada)

100_3994

Tamén nunha próxima entrada daremos a pequena listaxe dos libros preferidos dos compoñentes do club.

Nesta toca facer unha recopilación das opinións máis salientables sobre “El retrato de Carlota” que saíron da reunión.

Parece que este libro en xeral gustou. E gustou, en opinión da maioría, porque era un libro de misterio. Aínda que os lectores máis esixentes, coma Carla, opinaron que o toque de misterio era un tanto “light”, demasiado fácil, deixábase ver de contado. A Carla tampouco lle gustou moito a protagonista, que xulgou moi superficial.

A Pedro chamoulle a atención o pouco que a autora se parou no romance de Carlota con Ferrando, según el, a penas se falaran no que ía de relato, cando a súa relación se fai tan estreita que se bican na illa de Murano.

Yago fixo fincapé nun rasgo da protagonista: “a súa mente matemática”

Jorge fixo unha apreciación “cinematográfica”, a súa mellor aportación quizáis en toda a reunión (pois falar falou moito, pero non dixo tanto, como lle pasou a algún outro e outra). A súa aportación foi que vira unha película na que o protagonista era o vivo retrato de Ferrando, xove de “look” un chisco bohemio e cuns ademáns moi particulares, coas súas melenas e sempre facendo reverencias. A película é “El príncipe de los ladrones”

Aquí vos deixamos o trailer

A Antía desconcertouna un pouco a idade dos personaxes. A súa imaxinación levouna a pensalos máis pequenos, daí que lle sorprendera que Carlota se paseara soa por Venecia con tanta soltura, sendo a primeira vez que estaba alí. Christian, sen embargo, tiña moi claro a idade de Carlota e Ferrando, 16 e 18 anos, respectivamente.

Na historia de amor da bisavoa de Carlota non parece que se fixaran moito os nosos lectores, tampouco nas alusións literarias que hai na obra. Algúns si que se lembraron de “El fantasma de Canterville”, pero… quen se fixou en Catulo, Flaubert, por non dicir Casanova ou algún outro? Tampouco parece que a  tía Ángela suscitara moito máis interés ca o de ser criticada por amañar todo para desembarazarse da sobriña e ter tempo para escribir tranquila. Así e todo o libro, según dixemos ó principio, parece que gustou!!!

Carla si que fixou en que “Moulin Rouge” aparece citada como película favorita dun personaxe, a Jorge chamoulle a atención que Carlota tivera como favorita “Cenicienta”. E foi Carla tamén a que se fixou en que Ferrando interpretaba unha obra de Chopin.

Saíron algunhas outras cousas que tampouco aportan moito máis ó comentario da obra, así que rematamos a entrada citando a obra “Los espejos venecianos” á que se referíu varias veces Pedro e indo de paseo por Venecia da mán das fotos de Juan (pazos, tellados…)

 

P1110341

P1100962

P1100954

E ata a próxima reunión que será en Xordania con “Ammor en Ammán”, vémonos alí. E lembrade por que e para que estamos nun Club de lectura. Trátase de LER o libro (non de comer), pero tamén de falar DO libro (non de asuntos varios)  e sobre todo ESCOITAR as opinións, comentarios e apreciacións dos compañeiros.

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Venecia

Primeira reunión do 2013

E chegou o día da reunión en torno á “La gacela”.

100_3982_00_resized

Despois de facer un desplegue africano sobre a mesa da biblioteca, con exemplares do “National  Geografic”, uns tamtam, unha máscara e algunha das nosas recomendacións, que  irán aparecendo no blog nos próximos días,

100_3984_resized

quixemos tamén facer unhas aportacións gastronómicas a base de coco. (Esqueceusenos levar o leite, ou as galletas rsecas ou húmidas, que comían os personaxes do libro).

100_3986_resized

E ben que fomos dando cabo das cocadas e do pastel de cenoura e coco, mentras demos conta tamén do libro

100_3988_resizedComa sempre Christian, Jorge e Yago, foron os máis faladeiros. Será porque  tiñan a lectura moi recente e non se lles pasou detalle.

Captaron o trasfondo da obra, algúns ata leron “entre líneas”, facendo unhas aportacións moi interesantes ó tema que propoñíamos para a reflexión: a cooperación e axuda ó desenvolvemento.

Según Yago, “os pobos do terceiro mundo non están civilizados á maneira do primeiro mundo, pero iso non quere dicir que non teñan cultura”.

Moi boa a precisión de Pedro de que “a pasta” diferencia o primeiro mundo o terceiro. “E onde está o segundo mundo?”, preguntaba Alba. “As economías emerxentes”, respondía Pedro, que se quedou durante boa parte da reunión sumerxido nos mapas de África e os “National Geografic” que se estendían sobre a mesa. Sería que como regalo de cumpreanos (felicidades, Pedro) quería unha viaxe a África?

Christian, quedouse con que Rasmus era o único que realmente se preocupaba polos nativos.

Jorge percibíu moi ben a crítica á inxerencia dos cooperantes que fai Gerad, o Chacal.

Non se lles escapou tampouco a Christian e a Yago o tema do amor que os dous homes, Gerard, o nativo, e Simon, o branco, sentían pola mestra, pola “gacela”. Personaxe, o da “gacela”, que non aparece tanto coma outros de forma directa, pero que desde o momento que o narrador nola describe, con esa forza e ese énfase na súa “sombría beleza”, xa nos damos conta de que ten un papel decisivo na historia.

E para rematar este remuíño de aportacións, quédanos por saber ás mediadoras do club, que entenden os lectores por “un libro raro”. Si nos quedou claro que Laura entende por “libro raro” o que trata temas pouco habituais, pero os demais? O tema do colonialismo, explotación de países pobres por parte dos ricos, non son temas habituais dos libros que soen ler.

Ah! Tamén nos quedou claro que as descripcións non gustan. “Se hai descripción non hai narración”, dicía Pedro. Cuestión de gustos, e xa imos aprendendo a dicir “non me gusta”, como opinión persoal, e non “é un libro malo”.  No noso club non hai libros malos, nin malos lectores, só hai libros e lectores con gustos diferentes, non é?

E agora si, coa “gacela” de David, pechamos entrada.

  "Cena" A fotografía por tomada por David

 A fotografía da gacela tomada por David

A próxima reunión  levaranos a Venecia, con “El retrato de Carlota” de Ana Alcolea. Durante este mes continuaremos coas recomendacións sobre “a selva africana” (terédelas agrupadas baixo esta categoría o blog), pero estade tamén atentos a semana anterior á reunión, que xa vos iremos deixando entradas coma miguiñas para que sigades o rastro da nova lectura. Ademais esta vennos moi acaída, pois entraremos no mes do Antroido da man dun libro que nos leva ó “Carnaval de Venecia” a través do misterio, amizade, literatura, amor…

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana