Arquivo por etiquetas: Mitoloxía

Mitoloxía en “El retrato de Carlota”

Hai unha expresión que a tía Ángela utiliza reiteradamente para amosar sorpresa: “¡Por Baco!”,  di na páx. 46 e outras.

Os latinos tamén dicían “Por Hércules!”, facendo mención neste caso o heroe mitolóxico, ou tamén “Por Cástor!, referencia neste caso a un dos xemelgos: Cástor e Pólux.  Por Xúpiter!,  tamén é outra expresión clásica, é vos o que ten ter moitos deuses, pódese xurar e perxurar con moita variedade.

A tía Ángela fai referencia ó deus Baco, o Dioniso grego, deus do viño, das festas, disque tamén das orxías (bacanais)

Se picades nesta páxina podedes atopar información sobre Baco e outras divinidades romanas. Deixámosvos unha das representacións pictóricas de Baco máis famosas. O deus ocupa un lugar destacado neste cadro de Diego Velázquez, “Os borrachos” , tamén chamado “O trunfo de Baco”

(Procedencia da imaxe)

Cando Ferrando e Carlota van á illa de Murano, a travesía polo mar cheo de néboa recórdalles á Lagoa Estixia (páx. 117) e a Barca de Caronte (páx. 132).

Estas alusións ó inframundo relaciónanse coa illa de Sant Michel, cemiterio veneciano, daí que esta illa tamén se coñeza co nome de “illa da morte”.  Nesta páxina “sobre leyendas” podedes atopar información sobre estos lugares e personaxes.

A lagoa Estixia era a lagoa infernal que habían de atravesar as almas unha vez se separaban do corpo ó morrer. Caronte era o barqueiro encargado de levalas. As augas desta lagoa separaban o mundo dos vivos do dos mortos. Caronte, palabra de posible orixe exipcio, que significa barqueiro, era o encargado do transporte. Só permitía o paso dos que recibiran sepultura, de non ser así, as almas habían de vagar cen anos pola beira da lagoa. Cobraba un prezo pola pasaxe, por iso os mortos eran enterrados cunha moeda na boca.

Picando sobre esta imaxe do cadro de Joaquim Patinir, “El paso de la laguna Estigia”, que está no Museo do Prado, podedes acceder a unha páxina interactiva na que picando sobre cada detalle da imaxe tedes información sobre os personaxes. (Botádelle unha ollada!)

(Procedencia da imaxe)

Deixar un comentario

Arquivado en Venecia

Mitoloxía clásica en “La gacela”

SÍSIFO

En varias ocasións na novela de Jo Pestum hai alusións á mitoloxía clásica. Nunha delas, nas páxinas 51 e 57 da edición de Anaya, citase o mito de Sísifo. Na primeira ocasión cando Simon lle está contando a Albert que todo ía ben e logo coas chuvias todo se botou a perder e tiveron que comezar de novo, Simon di:

“-Nuestro trabajo es parecido al de Sísifo”.

Neste vídeo tedes unha pequena animación, dun minuto e pouco, en portugués, que vos explica o mito e fai unha interpretación final aplicando o mito ó traballo absurdo, neste sentido usa Albert a expresión no libro.

Na páxina 57 Albert di: “Recordé la imagen del mítico rey Sísifo, que tenía que subir con esfuerzo la piedra hasta la cima de la montaña, a pesar de saber que siempre volvería a caer rodando. Sísifo, sin embargo, proseguía su inútil trabajo, al que, pese a toda obligación, parecía ver un sentido. También me vino a la mente el verso del poeta  Albert Camus, cuyos libros había empezado a leer años atrás: “Tenemos que imaginarnos a Sísifo * como un hombre feliz”. Aunque seguía sin entender estas palabras, empezaba a vislumbrar su sentido. Sólo que aquellos hombres no eran felices.”

*Picando sobre o nome tedes o texto de Camus que acaba coa cita que nos da Albert.

————————————————————————————————————————–

HÉRCULES

Outra alusión máis velada a un heroe da mitoloxía clásica é o nome do touro, Hércules, do que di René: “todas nuestras esperanzas están depositadas en Hércules” e maís adiante, Albert refírese a el coma “el portador de esperanzas”.
Neste enlace tedes un resume dos “Doce traballos” que tivo que realizar o heroe grego por orde de Euristeo. Neste caso o heroe foi o “portador de esperanzas” para moitos, foi o mesmo o touro de Simon e os seus compañeiros?

E tamén podedes ver este vídeo da páxina “Mitos y leyendas” de RTVE

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana