Arquivo por etiquetas: Despois da reunión

Candilejas

Pero se queremos coñecer a vida do teatro desde dentro, desde o camerino, temos que ver Candilejas, de Charles Chaplin

Fotograma da película extraído de aquí.

E aquí queda a fermosísima banda sonora da película composta polo propio Chaplin:

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

A viaxe a ningunha parte

Así vivían os cómicos na España da posguerra. Podería ser a vida da compañía de Paula e Buby:

É un fragmento da película El viaje a ninguna parte baseada na novela homónima do escritor, actor e director de cine  Fernando Fernán Gómez.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro, Tres sombreros de copa

A nosa travesía pola fiestra valdeira

Fai xusto unah semana xuntámonos para falar de A fiestra valdeira. Neste ocasión non temos fotos que dean conta gráfica da mesma, pero ben sabedes que existiu.

Arredor das galletas mariñeiras (das que me falara Paco) e dos lacasitos que nos mercou a nai de Gemma (grazas, Cándida!!) puxemos en común as nosas lecturas. Desta vez non gustou moito a obra. Parece ser que aos lectores non os enganchou o conflito vital do protagonista. Que se lle vai facer!!! Tal vez sexan demasiado novos!!

O que si lles gustou foi o descubrimento da existencia das Misións Pedagóxicas durante a II República. Como vin interese polo tema déixovos aquí a recomendación do libro do que vos falei: Xograres dun tempo novo, de Pepe Carballude (está na sucursal da biblioteca sita no corredor).

A novela conta a historia de Francisca Porta, unha muller recluída nunha residencia da terceira idade, que, diante do autorretrato de Agustín Llaneza, o compañeiro paseado durante a guerra civil, lembra as súas andainas coas Misións Pedagóxicas. Neste labor encomiable para tentar paliar as diferenzas de oportunidades culturais existentes desde sempre entre o rural e o urbano, entre a aldea e a cidade, participaron algunhas das figuras máis sobranceiras das nosas letras como Rafael Dieste ou Urbano Lugrís. Francisca Porta rememora este pasado vivencial que tamén lle axuda a levar mellor as feridas magoantes da vida. ( Información que aparece na contracuberta do libro).

A doncela guerreira1“A doncela guerreira” de Os Monicreques de Kukas

Se vos fixades na cuberta do libro veredes un debuxo  de Beatriz García Trillo, a ilustradora do libro, no que aparece escrito “Retablo de fantoches”. Como sabedes, esta sección, a dos monicreques, foi creada por Dieste. Para inaugurala, el compuxo A doncela guerreira, estrenada en Malpica. Pois ben, aquí vos quedan unhas fotos dos monicreques creados por Carlos Portomeñe e por Kukas para o espectáculo baseado nesa mesma historia.

A doncela guerreira2

Carlos, moitas grazas polas fotos e por seguir crendo no poder, e na esencia, das Misións Pedagóxicas republicanas!! Aquí tedes máis información sobre monicreques de Kukas.

 

 

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en A fiestra valdeira

O que ocorreu despois de que Nora abandonase o seu home ou os piares das sociedades

Elfriede Jelinek (novelista e dramaturga austríaca, premio Nobel de literatura no 2004) atreveuse a continuar a historia de Nora no libro O que ocorreu despois de que Nora abandonase o seu home ou os piares das sociedades. O libro, publicado por Xerais,  está na biblioteca.

(Procedencia da imaxe)

Para abrir boca deixamos un trailer da obra levada a escena dirixida pola directora catalana  Carme Portacel

Neste artigo do Babelia  podedes ler que outras mulleres interesaron a Jelinek

Deixar un comentario

Arquivado en O que ocorreu despois de que Nora abandonara ao seu marido

Améndoas, teatro e casas de bonecas

A semana pasada comentamos a lectura Casa de bonecas. Foi a obra que máis lle gustou de todas as que levamos lidas. “Era sinxela e complicada (polo tema) ao mesmo tempo.” Son palabras textuais. Supoño que o complicado fai referencia á profundidade, aos desencontros e ao encontros dos personaxes (especialmente o de Nora no seu camiño de recoñecemento e liberación). É unha marabilla que as mediadoras non teñamos que explicarlles xa cales son os temas que habitan na novela (ou levalos ata eles) e que eles sós sexan capaces de ver que detrás dunha historia, dunha obra sempre palpita unha reflexión (feita arte) e que, e isto é importante, sexan capaces de formular, verbalizar eses conceptos tan abstractos, ás veces: os temas. Deberase á práctica lectora, ao camiño andado destes novos lectores ou á tarta de améndoas.

Coas améndoas que comía Nora, nós fixemos unha tarta

Coas améndoas que comía Nora, nós fixemos unha tarta

Como estamos no mes da muller  elexímolo libro do mes (a pesar de que quen escribe non está moi  dacordo cos “días de”). Xa o temos colocado no espazo ( a caixiña de Rodrigo. Canto te lembramos!!)  que lles temos reservado na biblioteca a eses libros:

 

casa de bonecas 044

Aproveitamos tamén a ocasión para facer unha pequena selecta de obras de teatro que recollemos neste punto de interese:

casa de bonecas 045

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Está feita a propósito do obradoiro de teatro que se está realizando na biblioteca para os alumnos de 1º da ESO.  Os rapaces están aprendendo técnicas teatrais da man dos mesmísimos organizadores do Festival das Brétemas. Nestes momentos están preparando unhas escenas teatrais para facer nas rúas de Ponteareas. Vai ser todo un fito!! Longa vida ao teatro e longa vida ao Festival das Brétemas!!!

casa de bonecas 046

Deixar un comentario

Arquivado en Actividades, Casa de bonecas

Esto es amor, quien lo probó lo sabe

Na xuntanza de onte seguimos lendo Fuenteovejuna e algúns sonetos_ galleta de Lope que nos fixeron aquí.

Fuenteovejuna e os sonetos

Fuenteovejuna e os sonetos

 

Aquí tamén está Lope, a película

Aquí tamén está Lope, a película

Ainda non nos deu tempo a rematar a lectura. Podedes coller o libro e rematalo na casa. Ainda que o mes é curto daravos tempo a acabalo e ler tamén a vindeira obra que comentaremos: Casa de bonecas, do autor noruego Henrik Ibsen. Na biblioteca témola en castelán e en galego (publicada por Xerais). Tamén podedes lela aquí.

 

Velaquí estoutra cuberta, moi reveladora: Casa de muñecas, Henrik Ibsen

                                                                                   (Procedencia da imaxe)

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro

Pero é Plauto un cómico?

Esta é a pregunta que nos fixeron os lectores da obra de Plauto nada máis empezar a xuntanza deste pasado luns. Parece ser que nin os xogos de palabras, nin os enredos, nin os apartes, nin sequera os golpes que se propinaban uns aos outros lles fixeron gracia aos selectos (ata no sentido do humor) lectores.

E que a comedia clásica non é igual que a actual? A este respecto explicounos Adelia (a nosa experta) que as diferencias entre a comedia e traxedia non eran as mesmas no teatro clásico que no actual. Os antigos chamaban traxedias a aquelas obras que escenificaban a impotencia do ser humano ante o destino mediante o plantexamento dunha serie de situacións que desembocan nun final desgraciado. Os personaxes adoitaban ser nobres ou de elevada posición social (incluso deuses). O protagonista encarnaba unha pasión do ser humano, como a ambición, o amor, o desexo de vinganza, o cumprimento dun deber moral… Na acción, o protagonista vese envolto nun conflito que non buscou e cuxa solución non depende del, senón o destino ou de seres sobrenaturais máis poderosos ca el, polo que termina derrotado. A miúdo a súa desgraza arrastra a outros personaxes. Pola contra, unha comedia era aquela obra cuxos protagonistas eran plebeios. Nela escenifícase un conflito orixinado por un personaxe cuxos defectos (a vanidade, a avaricia, a ambición…) son tan esaxerados que resultan ridículos. O enredo desencadenado polo protagonista da lugar a situacións chistosas e disparatadas (sustentadas na meiranda parte dos casos en acción esaxeradas, en xogos de palabras, malentendidos…) e ten un final feliz. Así mirado, o que lemos si é unha comedia.

 (Procedencia da imaxe)

Aceptamos Aulularia como comedia. Con todo, os lectores non acabaron de verlle a gracia. Si percibiron, iso si, que aos personaxes lles faltaba certa profundidade. Boa precisión, pois na obra “viven” personaxes tipo (arquetipos, previsibles, que representan unha forma de ser) moi habituais na obra de Plauto (na entrada anterior Adelia tamén nos falaba deles). A este respecto podedes ver a película Golfos de Roma ou ler outras ¿comedias? do mesmo autor que están na biblioteca.

 

 

Outra eiva que atoparon na obra lida, e aquí a que escribe dalles a razón, é a deficiencia estrutural. Esta faise evidente, sobre todo, nas acotacións. Din os lectores que estaban incompletas nalgúns casos e que omitían informacións importantes. Xoán Carlos evocaba as acotacións das obras de Valle Inclán. As comparacións son odiosas, pero neste caso máis pois estamos comparando a dous autores de épocas distintas, con paradigmas distintos e,  polo tanto, con dúas visións moi diferentes do teatro. Non é xusto para Plauto comparalo cun grande como Valle Inclán. A función dunha acotación, como ben sabedes, é dar unha indicación escénica a un actor. Pero Valle non só facía iso, senón que as dotaba dun valor estético que superaba a súa condición de simple anotación. As didascalias de Valle (coma as de Federico García Lorca) constitúen per se nun documento literario. Valle era un dramaturgo, un esteta, un escritor que pensaba no teatro non só como espectáculo senón como texto. Pola contra, Plauto escribía pensando na representación, no escenario e non creo que imaxinase que as súas obras se fosen ler nin cando as escribía e moito menos tantos séculos despois da súa morte.

Para rematar, todos botaron de menos un final. Neste caso, a “culpa” non é de Plauto. É do tempo. A obra está inacabada porque se perdeu o documento final como aconteceu con outros textos do mesmo autor.

Sexa como fora, aquí queda a súa obra, fonte de inspiración para autores posteriores. É o caso de Molière, que

tamén retratou un avaro na obra El avaro, que podedes atopar na biblioteca.

Ou o de Núñez Singala coa súa obra O achado do castro, de raíces moi plautianas.

 

       (Procedencia da imaxe)   

Para a seguinte xuntanza comentaremos  Moito ruído e poucas noces, de William Shakespeare. Como vedes seguimos coa comedia. A ver se agora temos máis sorte!!! Boa  lectura a todos e… “non sufrades, nenas, non sufrades, que o home é un farsante!!”

 

Deixar un comentario

Arquivado en Aulularia

“A elegancia do ourizo” na reunión

Arredor dun té (que non era de xazmín, síntoo) e de varias tabletas de chocolate empezamos a xuntanza deste luns. Todos os asistentes leran a novela. Comezamos a xuntanza ( por cortesía de Xoán Carlos, o profe de Plástica) cunha cita extraída do libro  Estética de las proporciones en la naturaleza y en las artes, de Matila C. Ghyka, editorial Poseidon

 

(Procedencia da imaxe)

 

“(…) La fórmula Beauty is fitness expressed (Belleza es aptitud expresada)*, que encabeza este capítulo, es intraducible en su brevedad. Diluyamos: El sentimiento de la perfecta adaptación de un objeto o de un animal a su razón de ser (o a sus condiciones de vida), sugerido por su forma a nuestro subconsciente, es lo que causa el placer estético que procura su contemplación(…)

 Páxina 16 do libro citado arriba

* Esta definición pragmática de la belleza estética se debe a Sir Walter Armstrong, director de la Galería Nacional de Dublín.

Como ben sabedes, a señora Michel era unha esteta e perseguía a esencia da Beleza, que, atopaba, a miúdo na arte e nos pequenos momentos:

“(…) la elaboración de los conceptos más nobles parte de lo trivial más tosco. Lo bello es la adecuación es una idea sublime surgida de manos de un mensajero rumiante.

La estética, a nada que uno reflexione sobre ello con una pizca de seriedad, no es sino la iniciación a la Vía de la Adecuación, una suerte de Vía del Samurai aplicada a la intuición de las formas auténticas. (…) Y no hablo de esa suerte de belleza que es dominio exclusivo del Arte. Quienes, como yo, se sienten inspirados por la grandeza de las cosas pequeñas, la buscan hasta en el corazón de lo no esencial, allí donde, ataviada con indumentaria cotidiana, surge de cierto ordenamiento de las cosas corrientes y de la certeza de que es como tiene que ser, de la convicción de que está bien así (…)”

Páxinas 180 e 181 de La elegancia del erizo

En xeral, todos os lectores coincidiron en que se lles fixo algo difícil “entrar” na novela, sobre todo polas ideas que expoñía a señora Michel ( o encontro coa filosofía desubicounos algo) mais, a pesar diso seguiron coa lectura (algúns por consello do seu pai) e chegaron a atoparlle a beleza á novela. Cómpre dicir tamén, que a Guille non tivo que agardar moito para atopala. Comentou que lle gustara moito, sobre todo as ideas profundas de Paloma.

A dicir verdade, as ideas profundas gustáronlles a todos ( semella que temos este ano no club a uns filósofos en potencia. Xa poden ir preparándose os profes de Filosofía!).  Bueno, todas menos unha, esta:

El gato de aquí abajo

ese tótem moderno

y a ratos decorativo

Jorge dixo estar en absoluto desacordo con esa idea, por considerar que os gatos (ningún animal en xeral) podía ser considerado animal decorativo.

Son moitos os puntos que se poderían tocar a propósito desta obra, mais o tempo era pouco e decidimos “invertilo” no visionado da película que recolle moi ben a atmosfera da novela.

Póster de El erizo

                (Procedencia da imaxe)

Mais despois de varios problemas técnicos co son só puidemos ver unha parte da película El erizo:

 

Para os que queirades rematar de vela xa sabedes que está na biblioteca, na sección “Estaba mellor o libro?”.

Aquí vos queda tamén a  banda sonora da película:

 

Podedes vela alternándoa coa lectura do vindeiro libro: Camino entre la niebla, de Care Santos, publicado por Edebé. Xa hai bastantes exemplares na biblioteca polo que xa podedes vir por eles.

Deixar un comentario

Arquivado en A elegancia do ourizo, Recomendacións

“A miña miña planta de laranxa lima” na reunión

O pasado luns tivemos a xuntanza arredor do libro que estivemos lendo. Este ano semella que estamos elixindo ben, pois a novela gustou.

Planta lima 002

Os adxectivos que os xoves lectores  lle puxeron á novela foron: “triste” (entendemos por que, ainda que nós máis que triste lle poñeriamos dura e terrible) e nalgúns momentos “divertida e graciosa” (sobre todo no referido ás trasnadas. Dicía Pedro, textualmente, que tiña “serios  problemas” con elas). Debido a elas  recibiu moitas malleiras. Trátase dunha violencia determinada polas consecuencias tal como eles percibiron, pero iso non exime que sexa excesiva e inxustificable.

Outro calificativo que recibiu a novela foi  “realista”. Iso si, coidaban que se a realidade retratada fose a actual deste país aínda sería máis crúa. Aquí non ven, na actualidade, exemplos da solidaridade entre veciños que se puideron ver na novela.

Tamén se decataron da dignidade que o protagonista portaba. Nótase, por exemplo, no que Zezé  sae traballar (non pedir esmola) para gañar cartos.

Unha das mellores cousas que pode facer un lector é ir valorando o libro en relación con outros, vendo que teñen en común as cousas que van lendo e en que difiren. Pois ben, Gema reparou nunha similitude existente entre a novela brasileira com La metáfisica de los tubos: os dous protagonistas tiveron, nalgún momento, un pensamento de suicidio. Outra coincidencia máis feliz é que os dous aprenderon a ler, precozmente, e sós.

Os lectores arredor da planta

Os lectores arredor da planta

Poderiamos ter seguido co diálogo se non fose porque tiñamos previsto poñer a película. Só nos deu tempo a ver o principio. O suficiente para que os lectores empezasen a botar de menos detalles da novela que non estaban na película. Como ben dixo Xoán Carlos:”estes rapaces saben o libro de memoria!” E, precisamente porque vemos que ledes con moito detalle e a reunión non deu para comentar moito, emplazámosvos a que comentedes máis da novela facendo algún comentario por esta vía.

Lembrouvos, por exemplo, a algún outro libro?  Xoán Carlos atopoulle certo parecido con O principiño (a quen adicamos esta entrada no blog), xa que ambos son rapaces que teñen unha sabiduria impropia para os seus anos. Segundo Adelia Zezé é un neno “sabio e sensible”, mala mezcla nestes malos tempos para a lírica e o corazón.

A min, persoalmente, lembroume a El lazarillo de Tormes, por tratarse os protagonistas de dous nenos, antiheroes, a quen a vida maltrata e que espertan demasiado pronto á madurez.

Por outro lado, esta é a película completa por se queredes rematar de vela:

 

 

Para nós esta planta de laranxa lima nunca morrerá. Regaremos moitas outras nas vindeiras lecturas, pero nunca terá a tenra  beleza aceda da lima e da laranxa.

A vindeira novela é A elegancia do ourizo, da autora francesa Muriel Barbery, editada por Galaxia. Aquí podedes ler un interesante artigo sobre os personaxes que habitan as súas novelas e aquí unha entrevista á autora). Xa tedes os exemplares na bibioteca. Podedes pasar buscalos cando queirades. Lembrade que a reunión será o luns 13 de xaneiro, o primeiro lectivo do ano 2014.

Deixar un comentario

Arquivado en A miña planta de laranxa lima., Recomendacións