Arquivo da categoría: Música

A música en “Camino entre la niebla”

Como vén sendo habitual, sempre facemos sonar aquí as músicas que os protagonistas escoitan nas novelas que lemos. Nesta ocasión sabemos que “(…) Teresa es una mujer muy rara. Le gusta el cine, asiste a conciertos de música clásica (tiene un abono en el Palau de la Música), no tiene tele en su casa (cuando quiere ver algún programa que le interesa, viene a la nuestra) y pasa gran parte de su tiempo libre conectada a Internet (…)”

Páxina 33

( Se Teresa ainda vivise, este ano podería escoitar no Palau   a Grigory Sokolov, tocando a Chopin

Tamén puidemos deslizarnos por un tango (en mala hora o escoitou Jana!):

Tango “Cambalache” de Enrique Santos Discepolo (canta verdade!)

“(…) Todo iba bien hasta que me paré delante de un par de bailarines de tango que estaban ofreciendo un espectáculo en mitad de la calle. Eran realmente buenos, la música era bonita y a su alrededor se había formado un círculo con mucha gente. Estuve allí unos diez minutos, embobada(…)”

Páxina 81

“(…) En ese momento escuché mi móvil, que comenzaba a sonar. Era la melodía que tengo asignada para las llamadas de Shaima ( Penny Lane, de The Beatles, ya he dicho que soy un poco rarita), de modo que no me hizo falta mirar la pantalla para saber que era ella(…)”

Páxina 84

Deixar un comentario

Arquivado en Camino entre la niebla, Música

A música e o movemento en “La elegancia del erizo”

A pouco adolescente Paloma xa nos ten acostumados ás súa ideas profundas, que, espalladas por todo o libro comparten protagonismo cos “diarios do movemento do mundo”. Estes  tamén os escribe ela. O ritmo e o movemento “vertebran” o discurso de Paloma que se intercala coa narración da señora Michel.

Vexamos como  comeza (na historia) o gusto de Paloma polo movemento e que ritmos imos ir escoitando na nosa lectura.

“(…) Se me hizo la luz cuando los del equipo neozelandés empezaron su haka. Entre ellos había un jaugador maorí muy alto y muy joven. Era éste el que había atraído mi atención desde el principio, sin duda por su estatura primero, y luego también por su manera de moverse. Un tipo de movimiento muy curioso, muy fluido pero sobre todo muy concentrado, quiero decir muy concentrado en sí mismo (…), mientras que los gestos de los demás se dirigían hacia sus adversarios y hacia todo el estadio que los estaba mirando, los gestos de este jugador permanecían en él, estaban cocentrados en él mismo, y ello le confería una presencia y una intensidad increíbles. Y como consecuencia de ello, el haka, que es un canto guerrero, adquiría toda su fuerza. Lo que hace la fuerza del soldado no es la energía que emplea en intimidar a su adversario enviándole un montón de señales, sino la fuerza que es capaz  de concentrar en sí mismo, centrándose en sí, sin salir de sí mismo (…)!

Páxinas 37 e 38

 

“(…) Por lo general, por las mañanas siempre saco un ratito para escuchar música en mi cuarto. La música desempeña una función muy importante en mi  vida. Es lo que me permite soportar … pues… todo lo que hay que soportar: mi hermana, mi madre, el colegio, Achille Grand_ Fernet, etc. La música no es solo un placer para el oído como la gastronomía lo es para el paladar, o la pintura, para los ojos. Si pongo música por la mañana tampoco es que sea muy original: lo hago porque determina el tono del día (…)

Por ejemplo, para relajarme pongo algo que haga alcanzar un estado de ánimo distanciado en el que las cosas no me llegan de verdad, las miro como quien ve una película: un estrato de consciencia “desapegado”. En general, para este estado escucho jazz o, más eficaz a  largo plazo aunque tarden más en notarse los efectos, Dire Straits (viva el mp3)

                  Dire Straits  “Sultans of Swing “

Esta mañana he escuchado a Glenn Miller antes de salir para el colegio(…)

Páxinas 170 e 171

    Genn Miller, “In the mood”

“(…) La razón del éxito del coro es el propio señor Trianon. Es joven, guapo y manda cantar tanto viejas joyas del jazz, como los últimos hits de moda, orquestados, eso sí, con mucha clase(…)

Páx. 203

Vella alfaia do jazz feminino, Ella Fitzgerald

Coñecidas as musicais mañáns de Paloma, imos ver o que escoitaba a señora Michel:

 

“(…) Y que de la portería provengan notas de Mahler (…)

Páx. 16

  “Adagietto da 5ª sinfonía de Mahler na interpretación da New Philharmonia Orchestra dirixida por Sir John Barbirolli, as imaxes son de Muerte en Venecia

( obra da que falamos aquí)

E, pola súa vexiga pequena, recoñece a Mozart:

“(…) En ese momento me convenzo ya del todo de haberme vuelto loca o de haber llegado al cielo, porque el sonido hasta entonces indestinguible se precisa e, impensable pero cierto, se asemeja a una pieza de Mozart.

Para quien quiera detalles, al Confutatis del Réquiem de Mozart*.

Confutatis maledictis, Flammis acribus addictis!, modulan unas bellísimas voces líricas.

Me he vuelto loca (…)

La puerta se abre.

El Confutatis se detiene al instante. Una deliciosa ducha de silencio inunda mi cuerpo (…)

Páxinas 246 e 247

Wolfgang Amadeus Mozart,Réquiem,Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks
Confutatis (coro).
Lacrimosa (coro)

Ademais de a Mozart, tamén recoñece a Purcell:

“(…) Caigo entonces en la cuenta de que hay música.

No está muy alta y emana de unos altavoces invisibles que difunden el sonido por toda la cocina.

Thy hand, lovest soul, darkness shades me,

on thy bosom let me rest.

When I am laid in earth

may my wrong create

no trouble in thy breast.

Remember me, remember me,

but ah! forget my fate.

Es la muerte de Dido, en la ópera de Dido y Eneas de Purcell. Si quieren mi opinión: la obra de canto más bella del mundo. No sólo es bella, es sublime, y lo es por un encadenamiento increíblemente desnso de loss onidos, como si los ligara una fuerza invisible y como si, a la vez que se distinguen, se fundieran los unos con los otros, en la frontera de la voz humana, casi en el territorio ya del lamento animal, pero con una belleza que no alcanzarán jamás los gritos de los animales, una belleza que nace de la subversión de la articulación fonética y de la transgresión del empeño que suele poner el lenguaje verbal en distinguir los sonidos.

(Procedencia da imaxe)

    “A morte de Dido” , de Cayot, exposta no museo do Louvre

Quebrar los pasos, fundir los sonidos.

El Arte es la vida, pero con otro ritmo (…)

Páxinas 308 e 309

O lamento de Dido

Ou a Eminen:

“(…) Tum tum tum tum tum tum tum

Look, if you had one shot, or one opportunity,

To seize everything you ever wanted.

One moment
Would you capture it or just let it slip?

Esto es de Eminem. Confieso que, a título de profeta de las elites modernas, a veces lo escucho cuando ya no me es posible ignorar que Dido ha perecido (…)”

Páxina 347

“Lose Yourself”, Eminem

E esta é a última música que sona na novela:

                                    Algo cásico, de Satie, ao piano

“(…) Bueno, el caso es que hemos bajado a la portería Kakuro y yo. Pero, al cruzar el patio, nos hemos parado en seco los dos a la vez; alguien se había puesto a tocar el piano y se oía muy bien lo que tocaba. Era algo de Satie, creo, bueno, no estoy segura (pero en todo caso) era algo clásico (…)

Páxina 364

* A propósito de Mozart, na biblioteca podedes atopar El síndrome de Mozart, de Gonzalo Moure. Tamén tedes a película Amadeus:

“Mozart e Salieri  compoñendo o Réquiem”

Deixar un comentario

Arquivado en A elegancia do ourizo, Música

Outras músicas do Brasil

Se onte escoitabamos o que escoitaba Zezé, hoxe deixámosvos a Elis Regina, que escoita a miúdo quen escribe esta entrada.

                                                                                       “O bêbado e a equilibrista

O Brasil agasallounos (ainda o fai) con dous estilos musicais (case vitais) dos que é inevitable non falar: a samba e a bossa nova. As dúas darían para moitas entradas que faría mellor unha persoa entendida en música. Máis como non é así vaia esta pequena mostra, que sexa ponte, para escoitar a algúns dos  grandes músicos brasileiros que fan máis amables moitas mañás das vidas de quen os escoitamos a miúdo.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Música, Recomendacións

A música en “A miña planta de laranxa lima”

Xa comentamos con anterioridade que Zezé se sentía atraído polas palabras. Vese no interese que ten polos poetas, polo descubrimento de novas verbas. Tamén polas que son cantadas.  Moitas son palabras que aparecen en forma de letras de cancións que seducen ao protagonista. Trátase, sobre todo,  de cantigas tradicionais e de tangos.

Na páxina 12 da novela podemos escoitar a primeira canción nos beizos da súa nai:

“(…) Mamá era alta, delgada, pero moi linda. Tiña una cor ben queimada e o cabelo negro e liso. Cando o deixaba solto chegáballe ata a cintura. Pero o bonito era cando cantaba e eu quedaba ó seu lado aprendendo.

“Mariñeiro, mariñeiro

mariñeiro de amargura,

por causa túa, mariñeiro,

baixarei á sepultura…

As ondas golpeaban

e na area esvaraban,

alá marchou o mariñeiro

que eu tanto amaba…

O amor do mariñeiro

é amor de media hora,

o navío leva áncoras

e el vaise nesa hora…

As ondas golpeaban…

Ata agora esa música dábame una tristeza que non sabía comprender. (…)”

Se premedes aquí podedes lela no portugués orixinal.

Noutra ocasión é Zezé quen canta. Concretamente unha parte, a que máis lle gustaba,  de “Casiña pequeniña”:

“(…) Saquei peito:

Ti sabes de onde veño,

dunha casiña que teño;

queda alá cabo da horta…

É una casa pequeniña,

no alto dun outeiro

e vese ó lonxe o mar…

Saltei un montón de versos.

Entre as palmeiras altas

cantan todas as cigarras

ó volverse de ouro o sol.

Cerca vese o horizonte

no xardín canta una fonte

e na fonte un reiseñor…

Alí parei. Elas seguían firmes, esperándome. Tiven una idea; quedaría alí cantando ata que chegase a noite. Acabarían por cansar.

¡Pero que! Cantei toda a canción, repetina, cantei O teu afecto é pasaxeiro e ata Ramona. As dúas letras diferentes que sabía de Ramona. Nada. Entón entroume a desesperación. Era mellor acabar aquilo. Fun onde elas estaban. (…)” Páxinas 35 e 36 da novela.

Velaquí a”Casiña pequeniña”, completa, na voz de Vicente Celestino:

Aquí deixamos outra “Casinha pequeninha”canción popular tradicional do Brasil que canta Ricardo Machado:

Mais serán “os martes do seño Ariovaldo” os que lle permitan a Zezé explorar realmente no canto e cantar para outros, non só para si mesmo como adoitaba facer.

“(…) Puxo a saca no chan e o saco no ombro esquerdo. ¡Ah, que bonita camisa a cadros! Cando sexa home só vou usar camisas así. Ademais tiña un pano vermello no pescozo e o sombreiro caído cara atrás. Fixo soar unha bucina forte, que encheu a rúa de alegría.

_ ¡Achéguense! ¡Aquí están as novidades do día!

Tamén a súa voz de baiano era bonita.

– Os acontecementos da semana ¡Claudionor! A última música de Chico Viola. Perdón… o último éxito de Vicente Celestino. ¡Aprendan, amigos, que é a última moda!

                                      ( Procedencia da imaxe)

Esa maneira tan bonita de pronunciar as palabras, case cantando, déixabame abraiado.

O que quería que cantase era Fanni. Sempre o facía e eu quería aprendela. Cando chegaba a esa parte na que dicía: “Nunha cela hei de verte morrer”, eu tremía ante tanta beleza…

Lanzou o seu vozarrón e cantou Claudionor:

Fun ao baile no monte da Mangueira

unha mulata chamoume de tal maneira…

Non volvo máis alá, teño medo de “cobrar”

o seu home é moi forte. É capaz de matar…

Non vou facer como fixo Claudionor,

para manter a familia foi facerse estibador.

Paraba e anunciaba:

_ Folletos de todos os prezos, desde centavos ata catrocentos reis*¡Sesenta cancións novas! Os últimos tangos.

Aí chegou a miña felicidade, Fanni

Aproveitaches que ela estaba soiña

e sen tempo de chamar a unha veciña…

acoiteláchela sen dor nin compaixón.

(A súa voz tornaba suave, doce, tenra, como para esnaquizar o corazón máis duro.)

Á pobre Fani, que tiña bo corazón.

Por Deus che xuro que tamén has de sufrir…

Nunha CELA HEI DE VERTE MORRER

acoiteláchela sen dor nin compaixón

á pobre, pobre Fani, que tiña bo corazón. (…)”

                         Páxinas 103 1 104 da edición citada

(“Perdón”, de Francisco Alves, Chico Viola)

(“Adiós muchachos”, de Carlos Gardel)

“(…) _ O valse Perdón; Fumando espero e Adeus Rapaces, os tangos aínda máis cantados ca Noite de Reis. No centro só cantan eses tangos… Luz celestial, unha beleza. ¡Escoiten!

E parecía abrir peito:

Tés na túa mirada unha luz celestial que me fai medrar…

ver unha irradiación de estrelas brilando no espacio sideral.

Xuro por Deus que nin sequera aló nos ceos pode haber

ollos que seduzan tanto coma os teus…

¡Oh! Deixa que os teus ollos miren ben os meus para lembrar

a historia triste dun amor nacido nas ondas do luar…

Ollos que che din sen poder falar canta desgracia é amar… (…)”  Páx. 105 da edición citada.

“(…) E fomos polas rúas, cheas de sol e po. Nós eramos os paxariños alegres que confirmaban o verán.

O seu bonito vozarrón abría a ventá da mañá.

_ O éxito da semana, do mes e do ano. Descaradiña, que gravou Chico Viola.

A Lúa xorde cor de prata

no alto da montaña verdeante

e a lira do cantor en serenata

esperta na ventá ó seu amante.

Ó son da melodía apaixonada

nas cordas do sonoro violón

confesa o cantor á súa amada

o que ten dentro do corazón…

Aí, facía unha pequena pausa, asentía dúas veces coa cabeza e entraba eu coa miña vociña afiada.

Oh, linda imaxe de muller que seduce

se eu puidese estarías nun altar.

Es a imaxe dos meus soños, es a luz

es descaradiña, non precisas traballar… (…)”   Páxinas 111 e 112 da edición traballada.

“Malandrinha” (1952), Francisco Alves, Chico Viola

E ainda que en máis dunha ocasión os tangos lle trouxeron disgustos, Zezé seguiu cantando as letras:

“(…) Repasei o repertorio na cabeza e lembrei a última música que aprendera co señor Ariovaldo.  O tango; o tango era das cousas máis bonitas que oira. Comecei baixiño:

“Eu quero unha muller núa

ben núa eu a quero te…

De noite no claro de lúa

eu quero o corpo de mulle…” (…)” Páxinas 179 e 178 da edición citada

* Moeda antiga(N.da T.) ( A tradutora da novela é María Isabel Cornes Ríos)

Deixar un comentario

Arquivado en A miña planta de laranxa lima., Música

Literatura turca, literatura en Estambul

Nesta entrada imos falar de literatura turca e literatura ambientada en Istambul.

En “A cidade en chamas” citábase varias veces a Nazim Hikmet.

Outro autor turco moi coñecido, pois foi premio Nobel no 2006, é Orhan Pamuk. Del temos na biblioteca “Nieve” e “El museo de la inocencia”.  (Podedes consideralas recomendacións para levar no verán)

nieve-9788499892023el-museo-de-la-inocencia-9788439722052

Se tedes interés en adentrarvos na literatura deste país, deixámosvos un enlace á librería Alberti onde podedes ver que hai moitos máis autores ca Orhan Pamuk. A sona deste é tanta que eclipsa a moitos outros bos autores, como se di neste artículo que vos enlazamos a propósito de “Gentes de Estambul” de Buket Uzumer.

Ademais da literatura turca, temos autores doutras nacionalidades que ambientan a súa obra neste país. Como exemplo deixámosvos a obra de Antonio Gala, “La pasión turca”, que  foi levada ó cine por Vicente Aranda con Ana Belén como protagonista no papel de Desideria.

Neste enlace tedes unha reportaxe de RTVE sobre a película.

E para finalizar engadimos un vídeo coa música desta película, de José Nieto.

Deixar un comentario

Arquivado en A cidade en chamas, Cine, Música, Recomendacións, Turquía

Música en “O pintor do sombreiro de malvas”

Tamén a música se deixa oír nesta novela de Marcos Calveiro. A filla do doctor Gachet toca o piano e no capítulo 23 pregúntalle o protagonista:

-“Esa música que tocaba, que era?

-Unha balada de Chopin. Gustouche?

-Nunca escoitara nada tan fermoso.”

( Tamén se escoita a melancolía de Chopin en El pianista)

No capítulo 26 cítase La Marsellesa“:

“O alcalde, cunha banda tricolor sobre o peito, falou dende o balcón a todos os presentes. As mulleres sacaran as súas mellores galas e moitos vellos acudiran vestidos, cos seus antigos uniformes de militar, como Gachet, que ademais lucía dúas condecoracións na pecheira. Ao remate da arenga republicana, a orquestra tocou con moita cerimonia, aínda que descompasada, A Marsellesa, que todos os presentes cantaron de viva voz. Logo os músicos seguiron con pezas máis festeiras, dando por inaugurado o baile.” (páx. 122)

( Escoitamos  este mesmo himno na película  Casablanca)

Edith Piaf” prestoulle “a súa voz nítida, desgarrada e auténtica a esta canción:

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Música

Antes da reunión: Quen é Frida Kahlo?

A próxima reunión do club será en torno ó libro “Frida (una historia posible)”.  Cómpre pois comezar por averiguar quen é/foi Frida Kahlo.

Xa sabedes os seguidores deste blog que ademais da literatura, razón de ser do blog, nos ocupan outras artes. Se na lectura anterior nos acercabamos á arquitectura da perdida cidade de Petra a través da arqueoloxía, agora imos acercarnos á pintura, arte que xa tocamos en “El retrato de Carlota” e que volveremos tocar coa lectura do mes de maio: “O pintor do sombreiro de malvas”.

Desta vez acercámonos a Frida Kahlo .  A protagonista da obra que imos ler é esta pintora mexicana que se chamaba Magdalena Frida Carmen Kahlo Calderón, (picando sobre o nome completo tedes a ligazón á páxina web do museo Frida Kahlo)

A protagonista do libro de María Baranda está baseado na vida desta pintora, aínda que non é unha obra biográfica. Hai nela anécdotas reais, lugares reais e outros ficticios froito da imaxinación da autora (María Baranda). O mesmo subtítulo da obra (“una historia posible”) xa nolo indica.

Frida Kahlo (1907 -1945) era filla do fotógrafo  Guillermo Kahlo, de orixe xermánico, pero afincado en México e casado con Matilde Calderón, mexicana de ascendencia española. A vida de Frida Kahlo estivo marcada polo sufrimento xa desde a infancia. De pequena tivo a poliomielite, enfermidade hoxe pouco frecuente, pero que na súa época causaba estragos entre os nenos, que non estaban vacinados contra ela. Unha das secuelas máis frecuentes desta enfermidade é a coxeira. Frida Kahlo era coxa e arrastraba serios problemas de saúde a causa desta enfemidade infantil, pero as cousas empeoraron cando na súa xuventude, o 17 de setembro do 1925, sufríu un grave accidente: o bus no que viaxaba foi arrollado por un tranvía que quedou completamente destruído, e Frida, que salvou a vida de miragre, quedou terriblemente danada: fractura da columna vertebral en varias partes, fractura de clavícula, de varias costelas, da perna dereita, do ombreiro esquerdo… e un ferro atravesouna totalmente.

Kahlo-columna

Foi intervida decenas de veces ó longo da súa vida a causa deste accidente e tivo varios abortos, xa de adulta.

(Procedencia da imaxe)

Estando postrada nunha cama durante a súa convalecencia, comezou a pintar sobre o corsé de xiz que a envolvía. Cun espello no teito pintábase a si mesma: unha pintura para exorcizar a súa dor, unha pintura que brotaba do fondo da súa desesperación.

kahlo18

Casou no 1929 co muralista Diego Rivera  co que mantivo unha relación tormentosa, caracterizada por separacións temporais, amantes varios e sobre todo por unha fixación obsesiva por el.

works_diegoandi

A índole desta relación deixouna moi ben reflexada nesta canción Pedro Guerra. (Ó matrimonio entre Frida e Diego chamárono no seu momento a “unión do elefante e a paloma”, aludindo á súa aparencia física)

Vivíu en Estados Unidos con Diego entre o 1935 e o 1939. Ámbolos dous estiveron moi implicados na vida política, social e cultural da súa época. Tratou (a algúns intimamente) a personaxes coma o revolucionario ruso Leon Trotsky, o líder do movemento surrealista André Breton, a fotógrafa italiana Tina Modotti … Foi admirada por pintores e intelectuais da súa época coma Pablo Picasso, Kandinsky, Marcel Duchamp , entre outros. Comezou a expoñer entre o 1939 e o 1949, pero non tivo verdadeiro recoñecemento artístico ata a década dos setenta, xa despois da súa morte.

Como se pode observar nos cadros cos que imos ilustrando a entrada, a súa pintura é moi autobiográfica e posto que a súa vida estivo marcada pola dor física e emocional, a súa pintura é moi desgarrada,

gacela

pero tamén moi colorista, como exemplos deixámosvos un par dos seus autorretratos.

images1images3

Podedes atopar máis información sobre esta pintora lendo algunha das súas biografías. Unha das máis coñecidas é a de Hayden Herrera, na que se baseou a película “Frida Kahlo” dirixida por Julie Taymor no 2002, protagonizada por Salma Hayek. Xa antes, no 1984, Paul Leduc foi o primeiro en levar a súa vida á gran pantalla. Aquí deixámosvos o trailer da versión de Julie Taymor.

Tamén podedes ler o propio diario de Frida Kahlo. Que reflicten os 10 últimos anos da vida de quen dixo André Bretón (v. supra) que “era unha cinta de seda arredor dunha bomba”.

Frida Kahlo, diario

El Diario de Frida Kahlo
Autora: Frida Kahlo
Editorial Debate, 2002
Páginas: 296

Deixar un comentario

Arquivado en Cine, Frida Kahlo, Música, Pintura, Recomendacións

A música en “Ammor en Ammán”

Cando viaxan a Petra, as irmáns van cantando cancións no coche . Unha delas é dun grupo que se chama “Mal de amores”. Transcribimos a letra dunha das cancións:

” Fabrícate una noche a tu medida

y déjate querer si hay voluntarios.

Sus ojos pueden ser tu medicina

y tú la mercromina de sus labios.”

Tamén se fala de que escoitan a Ella baila sola. Velaquí unha das cancións deste grupo:

Deixar un comentario

Arquivado en Música, Oriente Medio

“El carnaval de los animales”

O martes de entroido de 1886, o compositor francés Camille Saint_Saëns, estrenou esta obra disfrazado con nariz e barba postizas, coa intención de burlarse dalgúns músicos da época( ben sabemos que o entroido ten un carácter festivo, cómico, atrevido, de inversión que convida á mofa e á burla).

Aquí vos deixamos unha mostra desta coñecida peza: El carnaval de los animales, interpretada pola Orquestra Sinfónica do Conservatorio Superior de Música de Aragón:

Deixar un comentario

Arquivado en Música, Recomendacións

Música en “El retrato de Carlota”

Aínda que en “El retrato de Carlota” se fala de jazz e de Julio Iglesias (a música deste gústalle á nai de Carlota), a música clásica é a que leva o peso da banda sonora da novela.

Ferrando sorprende a Carlota tocando  “La gran polonesa” de Chopin

Tamén se fan referencias a outros grandes da música clásica :

De Wagner deixámosvos de mostra un vídeo do preludio de “Tristán e Isolda”

E de  Verdi   o célebre fragmento do “brindis”  de “La Traviata”na voz de Plácido Domingo.

 

 

 

Deixar un comentario

Arquivado en Música, Venecia