Arquivo da categoría: A selva africana

Mitoloxía clásica en “La gacela”

SÍSIFO

En varias ocasións na novela de Jo Pestum hai alusións á mitoloxía clásica. Nunha delas, nas páxinas 51 e 57 da edición de Anaya, citase o mito de Sísifo. Na primeira ocasión cando Simon lle está contando a Albert que todo ía ben e logo coas chuvias todo se botou a perder e tiveron que comezar de novo, Simon di:

“-Nuestro trabajo es parecido al de Sísifo”.

Neste vídeo tedes unha pequena animación, dun minuto e pouco, en portugués, que vos explica o mito e fai unha interpretación final aplicando o mito ó traballo absurdo, neste sentido usa Albert a expresión no libro.

Na páxina 57 Albert di: “Recordé la imagen del mítico rey Sísifo, que tenía que subir con esfuerzo la piedra hasta la cima de la montaña, a pesar de saber que siempre volvería a caer rodando. Sísifo, sin embargo, proseguía su inútil trabajo, al que, pese a toda obligación, parecía ver un sentido. También me vino a la mente el verso del poeta  Albert Camus, cuyos libros había empezado a leer años atrás: “Tenemos que imaginarnos a Sísifo * como un hombre feliz”. Aunque seguía sin entender estas palabras, empezaba a vislumbrar su sentido. Sólo que aquellos hombres no eran felices.”

*Picando sobre o nome tedes o texto de Camus que acaba coa cita que nos da Albert.

————————————————————————————————————————–

HÉRCULES

Outra alusión máis velada a un heroe da mitoloxía clásica é o nome do touro, Hércules, do que di René: “todas nuestras esperanzas están depositadas en Hércules” e maís adiante, Albert refírese a el coma “el portador de esperanzas”.
Neste enlace tedes un resume dos “Doce traballos” que tivo que realizar o heroe grego por orde de Euristeo. Neste caso o heroe foi o “portador de esperanzas” para moitos, foi o mesmo o touro de Simon e os seus compañeiros?

E tamén podedes ver este vídeo da páxina “Mitos y leyendas” de RTVE

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana

“La gacela”. Jo Pestum (III)

O protagonista de “La Gacela” ten fixación cun poema do autor senegalés Léopold Sédar Senghor. Este autor, ademais de figura destacada da literatura africana, ten un papel importante na política do seu país de orixe. Foi presidente do Senegal (do 1960 ó 1980).

Aquí tedes estes dous poemas seus que sacamos da páxina epdlp.com, onde tedes tamén unha biografía do autor.

Mujer negra, de Cantos de sombra
¡Mujer desnuda, mujer negra
Vestida de tu color que es vida,
de tu forma que es belleza!
He crecido a tu sombra;
la suavidad de tus manos vendaba mis ojos.
Y en pleno verano y en pleno mediodía,
te descubro.
Tierra prometida desde la alta cima de un puerto calcinado,
tu belleza me fulmina en pleno corazón,
como el relámpago del águila.
Mujer desnuda, mujer oscura,
fruto maduro de carne tersa,
sombrío éxtasis del vino negro,
boca que haces lírica mi boca,
sabana de horizontes puros,
sabana estremecida
bajo caricias ardientes del viento del Este.
Tamtan esculpido, tamtan terso
que ruges bajo los dedos del vencedor.
Tu voz grave de contralto
es el canto espiritual de la Amada.

Oración a las máscaras, de Cantos de sombra
¡Máscaras! ¡Oh máscaras!
Máscara negra, máscara roja,
máscaras blanquinegras.
Máscaras de todo horizonte
de donde sopla el Espíritu,
os saludo en silencio.
Y no a ti el último Antepasado
de cabeza de León.
Guardáis este lugar prohibido
a toda sonrisa de mujer,
a toda sonrisa que se marchita.
Destiláis ese aire de eternidad
en el que respiro el aliento de mis Padres.
Máscaras de rostros sin máscara,
despojados de todo hoyuelo y de toda arruga,
que habéis compuesto este retrato,
este rostro mío inclinado sobre el altar de blanco papel.
A vuestra imagen, ¡escuchadme!
Ya se muere el África de los imperios,
es la agonía de una princesa deplorable.
Y también Europa
a la que nos une el cordón umbilical.
Fijad vuestros ojos inmutables
en vuestros hijos dominados que dan su vida como el pobre su última ropa.
Que respondamos con nuestra presencia
al renacer del mundo,
como es necesaria la levadura a la harina blanca.
¿Pues quién enseñaría el ritmo de las máquinas
y de los cañones al mundo desaparecido?
¿Quién daría el grito de alegría para despertar
a muertos y a huérfanos al amanecer?
Decid, ¿quién devolvería el recuerdo de la vida
al hombre de esperanzas rotas?
Nos llaman los hombres del algodón,
del café, del aceite,
nos llaman los hombres de la muerte.
Somos los hombres de la danza,
cuyos pies recobran fuerza
al golpear el duro suelo.

Sónavos o primeiro???

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana, Recomendacións

“La gacela”. Jo pestum (II)

Na anterior entrada pre-reunión, situámonos xeograficamente no escenario de “La gacela”. Se queredes adentrarvos na historia deste páis podedes entrar neste enlace.

Neste país, que como dixemos, é o terceiro país máis grande de África, limita ó norte coa República Centroafricana, e o Sudán do Sur; ó este con Uganda, Ruanda, Burundi e Tanzania; ó sur con Zambia e Angola e ó oeste co océano Atlántico, a República do Congo (Congo-Brazaville) e o enclave de Cabinda (Angola).

Este país habítano un total de 239 etnias, según os datos da seguinte páxina do Proyecto Josué na que podedes ver a listaxe de etnias, o número de individuos, relixión e lingua.

(Procedencia da imaxe)

Con respecto á lingua, no libro cítase varias veces o Kikongo, unha das catro linguas de carácter nacional (as outras 3 son o swahili, o lingala, e o tshiluba) xunto co francés que é o idioma oficial. As nenas da escola do poblado fálanlle kikongo a Albert, que el non entende, pero eles si entenden o francés (v. páx. 42).  Ademais hai máis de duascentas linguas faladas.

Aquí tedes a listaxe das 215 linguas da República Democrática do Congo enumeradas polo SIL Con estas siglas coñécese unha organización cuxo principal propósito é estudar, desenvolver e documentar linguas pouco coñecidas coa finalidade de expandir o coñecemento lingüístico, promover a alfabetización e axudar ó desenvolvemento das linguas minorizadas. Facilita material para a procura lingüística a través de Ethnologue, unha publicación electrónica e impresa.

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana

“La gacela”. Jo Pestum.

Antes de nada, benvidos ó 2013. Despois do paréntese vacacional, volvemos á nosa viaxe a través das lecturas do Club BiblioTea. Este mes de Xaneiro iremos parar á República Democrática do Congo, á que o autor, Jo Pestum, se refire na obra, “La gacela”, coma o Zaire.

Esta semana irémonos dando unhas indicacións para que na reunión do luns 14 ninguén se perda.

En primeiro lugar imos situarnos xeograficamente, pois non debemos confundir a República Democrática do Congo, coa República do Congo (ou Congo-Brazzaville), que queda máis ó oeste e é moito máis pequena.

(Procedencia da imaxe)

A República Democrática do Congo é o terceiro país máis grande de África. Tamén se chamou Congo Belga, pois este país foi durante un tempo propiedade privada do monarca Leopoldo II de Bélxica, quen no ano 1908 a cedeu a Bélxica. Como colonia belga foi cando recibíu o nome de Congo Belga, coa súa capital en Leopoldville en honor ó rei.

Este país foi sometido a unha expoliación terrible baixo o dominio belga e no ano 1960 acadou a independencia, co nome de República Democrática do Congo. Para diferenciala do país veciño (República do Congo), chamábaselle Congo-Leopoldville e ó veciño do oeste Congo-Brazzaville.

Durante a dictadura de Mobutu,  nun proceso de “africanización” do país por parte do dictador,  a capital cambiou o nome de Leopoldville por Kinshasa, daí o nome Congo-Kinshasa co que tamén se coñece actualmente, pero durante a época de Mobutu o país chamouse Zaire, nome co que nos aparece no libro que nos ocupa. Este nome mantívose do 1971 ata a caída do réxime de Mobutu no 1997.

E con isto xa estamos un pouco ubicados no escenario da novela. Continuaremos dando máis indicacións ó longo da semana.

Deixar un comentario

Arquivado en A selva africana