Avestruz en terra allea

Aquí vos deixamos un bo plan (teatral) para esta fin de semana. O venres e o sábado na Sala Ingrávida do Porriño (que ten unha magnífica programación teatral) ás 21:30 horas a compañía Berrobamban presenta a súa última peza  Avestruz en terra allea

image

(Procedencia da imaxe)

Esta é a análise que da obra fixeron Laura Porto, ex alumna e amiga agora de quen escribe (un orgullo que teña pasado polas nosas mans xente con tanto talento coma ela!) e Camila Phillipps-Treby. As dúas son alumnas da especialidade de Dirección escénica e Dramaturxia da ESAD DE GALICIA

As avestruces son grandes pero asustadizas. Saben bailar pero sontorpes e ocultan a cabeza baixo a terra cando perciben algún perigo. Isto é oque nos conta sobre elas a compañía Berrobambán no seu último espectáculo.Tamén nos din que ás veces as persoas adultas somos así, pero adoitamos esquecelo porque estamos tan ocupadas en autoafirmarnos que a duras penas sabemos quen somos.

Nesta peza, con dirección de Chiqui Pereira, á que asistimos o pasado domingo 31 de xaneiro no Teatro Ensalle de Vigo, tres performers (Paula Carballeira, Chiqui Pereira e Nuria Sanz) xogan connosco a ser nenas e neno, emulando eses momentos en que as crianzas xogan a ser adultas.

Ó inicio da peza podemos ver un espazo de aspecto deshabitado, alleo. Un chan vermello e moitas caixas de cartón, como unha casa xusto antes ou despois dunha mudanza. Pouco a pouco, segundo avanza a peza, o espazo vaise configurando e gañando en personalidade e raizame coa intervención das actrices e o actor, que apoian o devir da acción cos cambios lumínicos e espaciais que enriquecen a atmosfera de xogo.

A acción verbal contrastada coa acción física evoca imaxes insólitas que tinxen o xogo de metáfora, sendo este carácter transversal á toda a obra.

Para cando a peza remata xa estamos todas nun lugar vivido, familiar e confortable, que sabemos que voltará a mudar(se) e que a súa muda será en harmonía, pero coa intención de gozar duns intres de calma.

E non esperar grandes respostas, porque as nosas preguntas tampouco son tan grandes.

 

Con Avestruz en terra allea, da compañía galega Berrobambán, viaxamos entre o mundo da infancia e o mundo dos adultos, onde aparece un certo estancamento.

Nuria Sanz, Paula Carballeira e Chiqui Pereira comparten acción nun espazo alegre, con distintos puntos de iluminación. Vemos un chan vermello, caixas con todo tipo de recordos e distintos elementos que os intérpretes van introducindo e se prestan ó xogo. Un espazo aberto, sen límites para viaxar.

Os intérpretes preséntansenos a través dunha coreografía caracterizada pola repetición obsesiva de movementos cotiás como facer a comida, acicalarse, conducir… ata o esgotamento que os fai ficar en silencio, para meterse nos seus recordos, onde non son tan prisioneiros.

Nese limbo ábrense a nós mediante xogos, confesións a modo de monólogos intercalados, anécdotas, bailes, preguntas, moitas preguntas.

Preguntas sen resposta, nunca deixamos de medrar, de ter curiosidade pola vida. Non deberíamos deixar de medrar.

O contido poético reside, esencialmente, no texto posdramático de Paula Carballeira, a partir do seu poemario Contatrás.

Esta poética emerxe ó porse en contacto coas constantes accións referenciais. Unha introspección dende a que xulgan o que foi, o que desexaban que fora e o que é realmente.

Facendo referencia ó eixe do texto posdramático fai falla sacar a cabeza da terra. Ser avestruz en terra allea non é atoarse coa vida, senón deixala que siga a súa respiración para que nos encha o peito de novos aires.

Os riscos que implica medrar e o que che achegan eses riscos.

“Non me importa. Quero complicarme a vida. Namorar.

Estiveches a piques de ser feliz.”

E a felicidade présentase como unha utopía para aquelas persoas que esqueceron como ser nenas/os e ilusionarse coa vida.

Iso pasa cando se deixa de xogar. De súpeto, os intérpretes fican fóra do xogo, dos recordos, e non hai nada. O sabor amargo de confesar a súa insatisfación consentida.

Intérpretes insatisfeitos consigo mesmos e coa vida que tiñan prometida. Xúntanse e exploran as posibilidades de volver a crer.

“Fóra de casa chove e vai frío. Pero eu tiña que aprender”

 

Podedes ver máis críticas sobre espectáculos teatrais no blog O Galiñeiro. Que este sexa unha porta que vos leve ata as butacas dos teatros.

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Teatro

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s