O teatro isabelino.

Como ben sabedes estamos lendo Moito ruído e poucas noces, do coñecidísimo autor inglés William Shakespeare. Velaquí vai unha pequena axuda para contextualizar ao autor e ó seu teatro.

O TEATRO EN EUROPA (séculos XVI a XVII)

Desenvolvéronse nesta etapa tres tipos de teatro: o eclesiástico (promovido pola igrexa con motivo das festas litúrxicas), o cortesano (representado nos palacios para a Corte) e o popular (realizado por cómicos e representado nas rúas, plazas ou en currais. Tiña, en xeral, un carácter humorístico e burlesco con moito espazo para a improvisación)

Neste marco nace o teatro isabelino (1559-1603) Este desenvólvese durante o reinado de Isabel I a finais do
século XVI. A diferencia do teatro continental (creado co obxectivo de ser representado perante un público de elite) o teatro inglés baseouse en formas populares  e nas esixencias do público en xeral.
Na época isabelina, o teatro era un espectáculo popular. O público acudía en busca de información, educación,
entretemento e compañía. Este ía ao teatro pagando un prezo variable segundo a comodidade do lugar onde ían
ser ubicados. A entrada máis barata esixía estar de pé e exposto aos cambios meteorolóxicos; as máis caras xeralmente eran  mercadas pola nobreza. A zona máis alonxada, chamada ‘ceo’, era ocupada polos comerciantes, a aristocracia e  incluso pola raíña Isabel, que, de incógnito, presenciaba  as obras. Como os teatros non tiñan teito, as obras adoitaban representarse nos meses máis cálidos. Facíanse nas primeiras
horas da tarde, para que a luz del sol puidera entrar. As funcións duraban arredor  de dúas horas.

A meirande parte dos teatros estaba ao aire libre, situados ao norte e sur do Támesis.

 

(Procedencia da imaxe)

 

Eran teatros de madeira, ou de madeira e ladrillo, con algunhas partes do teito de palla, que, nalgún momento, eran pasto do lume.Adoitaban ser poligonais, con tendencia á forma circular. Tiñan un patio (dende o que o público seguía a representación de pé) e dous ou tres pisos de galerías. Ao fondo do escenario había un soportal. O oco cortinado do soportal e a galería servían de segundos planos que enriquecían a marcha da historia.

 

(Procedencia da imaxe)

O teatro máis destacado e do que formaba  parte Shakespeare era The Globe Theatre (o orixinal foi destruído por un incendio en 1613)

(Antigo teatro The Globe no que se representaban as obras da compañía de Shakespeare)    (Procedencia da imaxe)

 

Hoxe pódese visitar a súa reconstrución.

(Procedencia da imaxe)

A ausencia total de escenografía facía que o poeta  tivera que crear a través da linguaxe a idea do lugar e o
momento no que transcorría la acción. As localizacións cobraban vida na mente do público a través da palabra. Ás
veces pasábase un cartel indicando cando había un cambio de espazo.  A música estaba íntimamente ligada á acción, suliñando o lirismo e a paixón, adornándoa con cantigas e bailes.. A palabra e a interpretación do actor eran de vital
importancia.

Non había actrices polo que os papeis femininos eran representados por homes con disfraz de muller ou por
adolescentes ou nenos. Nun principio, a condición social dos cómicos, en especial a dos máis humildes, non se distinguía da dun vagabundo o un mendigo. Co tempo, grazas á apertura dos novos teatros, os actores da época isabelina foron acadando maior consideración social.

O oficio de autor dramático tampouco estaba ben remunerado e todos os dereitos sobre as obras  pasaban ao poder das empresas que as representaban. O nome do autor só se mencionaba (e xeralmente  con inexactitude) dous ou tres anos máis tarde. Os escritores non disfrutaban, pois, do froito do seu  traballo, a menos que posuiran accións na compañía, como era o caso de Shakespeare.

(Procedencia da imaxe)

As obras seguían unha estrutura clásica no relativo  aos actos e escenas. Empregábase o verso (ainda que, a miúdo, se intercalara a prosa) Mesturábanse traxedia, comedia e pastoral. Unha situación tráxica ou de alta tensión dramática podía verse aliviada pola intervención cómica do clown. Prodúcese a ruptura coa norma clásicas das tres unidades. Esta consistía en na obra debía existir unha unidade de espacio (hai un decorado único), tempo (os feitos só duraban un día) e acción (só había unha trama). Combinábanse no escenario  diversas tramas. Asemade convivían personaxes da realeza con outros das clases baixas. Ademais incorporábase música e danza para facer do teatro un espectáculo total.

Aquí tedes un anaquiño da película Shakespeare in love (e que está na biblioteca á vosa disposición). O filme reflicte moi ben como era o teatro na época isabelina.

 

 

 

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en O teatro isabelino

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s